Music is what feelings sound like…

​Ken je dat, dat muziek je tot in je ziel raakt? Dat het gewoon pijn doet? 

Het kunnen de woorden zijn die precies raken wat je zelf niet onder woorden kan brengen. Een melodie die je in vervoering brengt. Of de instrumenten die letterlijk een gevoelige snaar raken.

Opgegroeid met veel muziek en uiteenlopende smaken in één huishouden voel ik me rijk met een brede muzieksmaak. Ik ben niet zo van een specifiek genre. Oké, eerlijk is eerlijk de platenspeler is een van mijn beste vrienden en die vind ik dan toch het beste tot z’n recht komen met plaatjes ‘uit den oude doos’. Dat geknisper dat ontstaat door de diamanten naald op vinyl geeft me kippenvel. Ik weet niet veel van muziek maar ik weet wel wat ik mooi vind.

Sommige nummers kan ik bijna niet horen omdat het me zo raakt. Zodra het nummer begint is het alsof er een steentje in een muisstil meer wordt gegooid. Er ontstaan kringen vanuit het midden naar buiten. Muziekgolven ontstaan en gevoelens drijven vanuit mijn hart naar de oppervlakte. Associaties, herinneringen en hoop worden vanaf de bodem losgewoeld en naar boven gewerkt door de trillingen van de muziek. Gatver, wat kwetsbaar maar jeetje, wat heerlijk. Een paradox die me verward maar waar ik toch geen genoeg van kan krijgen.

Even in een bubbel met de muziek. De noten kriebelen me in m’n oren en ik voel het in m’n buik. Ik geniet, dans, huil, lach, of zing en soms alles tegelijk. Muziek is als therapie en opent soms deurtjes waarvan ik niet wist dat ze dicht zaten.

Als je dit leest nodig ik je uit om niet alleen te horen maar ook echt te luisteren. En als je dit al doet moedig ik je aan dit te blijven doen! Krijs mee, dans alsof je leven ervan af hangt en laat je vervoeren. Gooi een steentje in dat water en kijk wat er gebeurt… 

Kies!

Wat zijn er grote contrasten in de wereld. Hoe is het mogelijk dat wij als mens daarmee kunnen dealen?

Het ene moment stap ik een hostel in Azië binnen en zie ik de gruwelbeelden van Brussel. Met kippenvel hoor ik het nieuws aan en kan ik alleen maar stil zijn. Social media staat vol met meningen, steunbetuigingen en nieuwsupdates. Even draait alles om Brussel.
Nog geen 2 dagen later loop ik door Ella, een prachtige plaats in Sri Lanka, me te verwonderen over het moois dat de wereld te bieden heeft en kan ik niet geloven waar de mens mee bezig is.

De wereld draait gewoon door, de dag verandert in nacht en de tijd tikt vrolijk verder alsof er niets aan de hand is. En zo hoort het ook. Maar toch…

Laten we eerlijk zijn en niet vergeten dat het niet alleen om Brussel gaat. Alle situaties waar mensen elkaar kwaad doen en onschuldige medemensen laten lijden zijn volledig onbegrijpelijk. Het zijn vaak situaties waar we geen invloed op lijken te hebben en juist dat maakt het zo ontzettend moeilijk. Iemand loopt op het vliegveld met zijn koffer, zich te verheugen op zijn vakantie en opeens… is het voorbij.

Er wordt gewezen met vingers naar elkaar. De een lijkt het nog beter te weten dan de ander maar we hebben eigenlijk geen idee. Angst, frustratie en onbegrip. En terecht, maar laten we ons daardoor leiden?

Wat mij betreft hebben we altijd een keus. Ja, misschien klinkt het wat cliché en zweverig maar juist nu geloof ik het meer dan ooit. Kies ik voor angst of voor liefde? Kies ik voor woede of voor een troostende glimlach? Laten we de slechteriken zomaar winnen of gaan we de strijd aan?

Ik wil dealen met de grote contrasten. Tot op het bot genieten van het moois en het slechte overwinnen door het niet te accepteren. Verdeeldheid tegen gaan door dichter bij elkaar te komen. Ik kies voor liefde. Ik kies voor de troostende glimlach. Ik kies voor de strijd. Kom maar op.

image

Goed of slecht?

Wat maakt een mens goed of slecht? Is iemand alleen maar ‘goed’ of heeft iedereen iets ‘slechts’ in zich? En kan iemand die ‘slecht’ is ook iets ‘goeds’ in zich hebben?

Waar ik in India bij stil sta is dat ik (hier) niet klakkeloos uit kan gaan van de goedheid van de mens. Dat vind ik moeilijk want dat past niet bij me. Ik probeer in iedereen op zoek te gaan naar de positieve kant. Het zit me dwars dat ik er hier eerder vanuit moet gaan dat iemand liegt dan dat diegene eerlijk is. Ik voel me schuldig als ik iemand wat harder dan ik gewend ben afwimpel. Maar waarom? Bepaal ik dan niet zelf wie ik wel en niet in mijn comfortzone toe laat? Dat geldt niet alleen in India maar überhaupt. Waarom heb ik er zo’n moeite mee dat de goedheid van de mens niet vanzelfsprekend is? Ben ík dan zo’n heilig boontje? Moet ik van mezelf uitgaan of van de cultuur?

Ik kom er weer eens op een confronterende manier achter dat het volgen van je gevoel leidend mag zijn. Intuïtie liegt nooit, al moet ik toegeven dat het lastig is om onderscheid te maken tussen wat je voelt en wat je wíl voelen. Maar je bepaalt uiteindelijk zelf hoe groot je (denkbeeldige) cirkel om je heen is en wie je daarin toe laat.

Resumé, ik denk niet dat iedereen alleen maar goed of slecht is. Maar dat maakt de mens misschien ook een heel interessant soort wezen. Wij hebben een bewustzijn en kunnen hiermee zelf vorm geven aan onze daden. Of we een ander daarmee willen misleiden, pijn doen of juist goed willen doen bepalen we zelf. Deels is de keuze hierin afhankelijk van cultuur, van opgedane ervaringen, niet beter weten en deels is de keuze heel bewust. Iemand die mij wil oplichten om daarmee zijn gezin eten te geven is in mijn ogen geen goed of slecht mens maar een wanhopig mens. Ik denk dat ik ga stoppen met denken in termen van goed of slecht en toch maar trouw probeer te blijven aan het positieve willen zien in iemand. Iedereen heeft zijn redenen om te doen wat hij doet en ik bepaal zelf hoe ik hiermee om ga. Dus mijn gevoel op scherp en iets harder durven zijn in het beschermen van mijn ‘cirkel’.

image

Cirkel van het leven

Soms overvalt het me ineens allemaal. Je wordt geboren, leeft je leven en je gaat weer dood. Dat beangstigt soms, maar is het wel zo zwart-wit en is het dan wel zo eng?

Een vriendin las de volgende tekst voor. “Eenzaamheid is de afwezigheid van een ander, alleen voelen is de aanwezigheid van jezelf.” Als je ervan uit gaat dat je altijd in de aanwezigheid van jezelf bent, wat ook best gezellig klinkt, betekent dit dus dat je altijd alleen bent. Als dit altijd zo is, zou het prettiger voor jezelf zijn dit te accepteren. Daarnaast is de aanwezigheid van jezelf zijn een onderdeel van zelfbewustzijn, dat is wat mij betreft een positief iets.

Oké, dus geboren worden in onschuld, vervolgens leven in aanwezigheid van jezelf, maar dan komt het einde. Of is dit pas het begin?

cs lewis

“You don’t have a soul. You are a soul. You have a body.” zei C.S. Lewis. Maar waar gaat die ‘soul’ dan naartoe als je dood gaat en hoe belangrijk is het om dit te weten? Vragen die ik snel neig te stellen, terwijl ik weet dat er niemand is die mij er een pasklaar antwoord op kan geven met een mooi onderbouwd rapport.

Het enige feit is dat we worden geboren, ons leven leven en daarna doodgaan. Verleden, heden, toekomst. Hier en nu, dat is waar het gebeurt, in de aanwezigheid van jezelf.

Vallende ster

Wanneer je een vallende ster ziet mag je een wens doet zegt de legende.

11872258_998496550180787_656795097766130117_o

Ogen dicht en vanuit je diepste iets wensen. Heb je daar een vallende ster voor nodig?

Vertrouwen op wat je vanuit je diepste heel graag wilt. Leg het in gebed, stuur dit het universum in of doe een wens bij het zien van een vallende ster. Hoe je het ook omschrijft, het gaat erom dat je het meent en dat je erop vertrouwt.

Vertrouwen, hoe doe je dat? Hard roepen dat je vertrouwt werkt niet kan ik uit eigen ervaring vertellen. Vertrouwen is overgave. Overgeven aan dat waar je geen controle over hebt. Makkelijk? Nee. Alle begin is moeilijk en daarmee wordt dus ook gezegd dat het gemakkelijker wordt. Daar mag je dan weer op vertrouwen.

‘Alles is goed zoals het is’ of ‘alles heeft een reden’, uitspraken die mij rust kunnen geven. Gek dat ik dit pas echt voelde toen ik in een tempel in Cambodja was of bijzondere gesprekken voerde met mijn couchsurfhost in Vietnam. In de stroming en hectiek van alledag is het moeilijker om te berusten in dat wat is. Maar ik leer, ik probeer vaker stil te staan bij de kleine dingen.

Vanuit mijn ooghoek zag ik een vallende ster toen ik op mijn balkon zat. Ik sloot even mijn ogen en ik heb iets gewenst. Ondertussen ben ik vergeten wat ik heb gewenst. Ik zal het dus ook niet weten als deze uitkomt. Dus kan ik niets anders dan…. Ja, vertrouwen.