Home again…

En dan ineens ben ik bijna twee maanden terug van de reis van mijn leven. De tijd daar is niet eens gevlogen want wat heb ik alles intens beleefd. Gek genoeg ben ik verbaasd hoe snel de tijd hier weer aan me voorbij gaat. De afgelopen tijd is er veel op me af gekomen. Familie, vrienden en kennissen weer zien, een nieuwe baan, een nieuwe ik, terug in mijn oude vertrouwde omgeving waar ik me voordat ik weg ging niet altijd happy meer voelde en veel plannen die ik tot uitvoering wil brengen.

Soms moet ik eraan wennen dat ik twee maanden na terugkomst nog steeds oké ben met het feit dat ik weer thuis ben. Voor de mensen om me heen soms een verrassing want ik riep voordat ik weg ging nogal eens dat ik niet gemaakt ben voor het leven op één plek. Maar na vijf maanden van huis te zijn heb ik beseft dat ik mede door de mensen om me heen gedefinieerd word. De diepgaande contacten met de mensen om mij heen zijn, tot mijn verbazing, een grote invloed in wie ik ben als persoon. Mensen die me goed kennen en de wetenschap dat ik die mensen ook goed ken maken dat ik me zo ontzettend geworteld voel hier thuis.

De grootste verandering waardoor ik meer rust ervaar is dat ik tevreden ben. Mijn basis is niet meer een golfbeweging met hoge ups van euforisch, hysterisch geluk en lage downs maar een kabbelende tevreden lijn. Uiteraard met zo nu en dan een piek van geluk of een uitschieter van ontevredenheid. Maar is dat niet menselijk? Ja, ik vind van wel. Het streven naar 24 uur per dag ultiem geluk is wat mij betreft gedoemd te mislukken en niet waar het leven om zou moeten gaan. Voor mij gaat het om acceptatie van dat wat je niet kunt veranderen en regie nemen in waar je invloed op kunt uitoefenen.

De vraag wat ik hier in vredesnaam op deze aardkloot doe stel ik mezelf een stuk minder vaak. Ook dat geeft rust want dit was een vraag waar ik me zo’n beetje dagelijks mee bezig hield. Niemand gaat mij (een bevredigend) antwoord geven op deze vraag en ik heb besloten er een mooie tijd van te maken zolang ik er ben. Hier in het nu is het oké en ik laat me minder belemmeren door het verleden en de toekomst. Voelt goed kan ik je vertellen!

Reizen blijft een onderdeel van wie ik ben, een passie die ik af en toe tot uiting moet laten komen. Ik heb een hoop dingen van mijn lijstje kunnen strepen van wat ik wilde zien, maar er zijn ook weer dingen bijgekomen. Ik blijf dromen van bestemmingen en ik heb het volste vertrouwen dat als ik het echt wil, ik die dromen waar kan maken.  Voor nu kan ik nog teren op mijn ervaringen in die vijf bijzondere maanden. Er liggen nog een hoop filmpjes en foto’s op me te wachten om in een vat gegoten te worden die mijn herinnering levendig zullen houden.

Ik zweef lekker door het leven maar gelukkig heb ik ook nog mijn pootjes op de grond. Ik ben niet verlicht en ineens in een staat van constant zen-zijn. Gelukkig niet, ik ben nog gewoon wie ik ben. Ik pak dingen wel anders aan waardoor ik op dit moment het leven een stuk lichter ervaar dan voorheen. Het leven is niet perfect, er zitten nog steeds dingen tegen en ik heb nog steeds zo nu en dan een rotdag. En dat is oké. Het hoeft even niet meer beter, gekker, leuker en mooier. Ik ben een tevreden mens!

Hello Goodbye

Selamat Pagi,

Daar ben ik alweer, misschien sneller dan verwacht maar ik wil niet naar huis voordat ik mijn verhaal af heb kunnen maken!

Dus terug naar waar ik was. Taman Negara is een groot gebied met het oudste regenwoud ter wereld. Na een paar uur met de minivan stappen we over op een slowboat die ons via de rivier naar Tanah Rata brengt.

De tocht duurt een paar uur en is heerlijk. Vanwege de al lang durende droogte staat het water laag en moet er af en toe geduwd worden als we vastlopen. Een klein avontuur met een mooi uitzicht en een heerlijk briesje door het haar.

Aangekomen checken Kim, Annina en ik in in hetzelfde hostel. De dorm is vrij basic zonder wifi en twee stopcontacten voor acht mensen, maar wat wil je in de jungle! Stiekem ook wel lekker om even wat minder bereikbaar te zijn. De luchtvochtigheid en de temperatuur zijn hoog hier dus het is weer even wennen in vergelijking met de koele Cameron Highlands waar we net vandaan komen.

Samen met de Jan & Angelique voegen we ons met elkaar bij de geplande nachttour. We gaan wandelend door het regenwoud op zoek naar beesten. Oftewel joekels van spinnen, waardoor ik me afvraag waarom ik me in vredesnaam heb opgegeven voor deze tour. 

Uiteindelijk zie ik de lol ervan in door op gepaste afstand te blijven en met mijn medestanders te schelden op de ozo geliefde diertjes. Wat wel echt gaaf is, is dat de gids een schorpioen duidelijk kan laten zien door een uv-licht (gepaste afstand, ik herhaal, gepaste afstand).

Na dit avontuur is het douchen en naar bed! De volgende ochtend gaan we meteen mee met de volgende tour. Met een bootje gaan we maar de andere kant van de rivier om te  hiken. Het is een degelijke afstand om te wandelen maar door de warmte en al het moois dat er te zien is zijn we een paar uur onderweg. 

We klimmen voornamelijk naar boven en zien daar op twee uitzichtpunten een mooi plaatje van het gebied.

Op de terugweg doen we de befaamde ‘canopy-walk’, oftewel een traject over hangbruggen tussen de hoge bomen. De bruggen hangen op een hoogte van ongeveer 45 meter. 

Van te voren dacht ik “kan in ’t bakkie” maar wiebelend lopend over de verschillende bruggen geeft het echt een kick!

Na de tour doen we het de rest van de dag rustig aan en genieten we van de vrije tijd in dit mooie gebied.

De volgende dag gaan we op tijd uit bed en nemen we afscheid van Annina. Samen met Kim, Jan en Angelique ga ik met de bus richting Perhentian Island. Vandaag is het officieel Hari Raya, suikerfeest, en merken we iets van de hysterisch voorspelde drukte. Tot nu toe is het alles meegevallen maar vandaag is het op de weg goed te merken. Hierdoor komen we later dan gepland aan in Kuala Besut waar we de speedboot nemen naar het eiland.

Ondanks dat we in het donker aankomen ben ik meteen fan. Het is een klein paradijs waar geen scooters of auto’s rijden. Alleen maar strand, zee, duikscholen, accommodaties, barretjes, restaurants en minishops. Er zijn verschillende stranden te bereiken met de benenwagen of een bootje. Long Beach is het grote, duurdere en toeristische strand maar wij verblijven op Coral Bay, iets minder duur en minder massatoeristisch. We ontmoeten de Nederlandse Sander die ons die avond mee neemt naar Long Beach om kennis te maken met het eiland en meteen een hoop mensen.

De volgende dag ‘komen we bij’ van het reizen en de gedane activiteiten de afgelopen dagen. We liggen in zeesterpositie (oftewel plat) op Long Beach. Oh ja, we zwemmen en eten ook!

Een paar jaar geleden heb ik voor het eerst van mijn leven gesnorkeld, in Vietnam. In Thailand wilde ik dit nog eens doen maar dit is er vanwege het mindere weer en tijdgebrek niet van gekomen. Vandaag wordt dus de dag dat ik de strijd met mijn angst voor de vis weer eens aan ga! Dus we gaan met elkaar mee met een heerlijk toeristische snorkeltour.

We worden met een bootje naar drie verschillende plekken gebracht. We starten bij Coral Garden waar talloze visjes zwemmen en mooi koraal te zien is. Voor mij een hele ervaring!

Vervolgens gaan we naar Shark Bay waar we helaas geen haai zien (heel vervelend) maar wel wederom mooie visjes! Ik geniet er zowaar van.
De laatste stop is Turtle beach en daar zien we een zeeschildpad! Gek genoeg vind ik die dan weer niet eng dus ik ben blij dat we dit mogen aanschouwen. Het water is ontzettend blauw en helder en ik kan zelfs genieten van het feit dat je de schaduw van de boot op de bodem kunt zien.

De rest van de dag genieten we na op het mooie strand waar we bakken zodat we ’s avonds nagloeien van de zon. De zonsondergang is prachtig en ik sta erbij stil dat dit de laatste daagjes van mijn reis zijn. Het is oké. Hier op dit mooie eiland zijn is oké en het is ook oké dat ik zaterdag naar huis vlieg. Ik heb iets heel moois om naartoe terug te gaan, een thuis.

Voordat ik terug naar Kuala Lumpur ga had ik eigenlijk nog het plan naar een eiland te gaan aan de andere kant van Maleisië. Maar ik heb het hier heerlijk naar m’n zin en ik wil niet weer zo snel in een bus moeten stappen dus ik besluit tot aan mijn rit naar Kuala Lumpur hier op Perhentian Island te blijven. Bovendien blijven mijn reisgenootjes ook en hebben we nog meer leuke mensen ontmoet dus des te minder reden om weg te gaan.

De rest van de week kan ik beschrijven door “zon, zee, strand”. De jongens duiken, want daar is het eiland befaamd om, en Kim, Angelique en ik doen echt de hele dag niets. We vinden het al veel moeite om naar het lunchcafé te lopen. We nemen niet eens de moeite om de tien minuten naar Long Beach te lopen want, zo is onze theorie, waarom daarheen gaan als Coral Bay waar we verblijven ook prachtig is?

Dus ’s ochtends ontbijten we bij Amelia Café, dan plat in het zand, we lunchen wederom bij Amelia Café, terug naar de handdoeken om verder te bakken en meestal eten we ’s avonds bij Ewan ‘ s Restaurant. Het leven is simpel en goed en het stimuleert het dagdromen!

Ik heb een herinnering dat ik vroeger rijdend in de auto naar of in Frankrijk naar de wolken staar. De kunst is dan op zoek te gaan naar figuren in de wolken. Hier moet ik aan denken als ik weer eens op m’n sarong op het strand lig en me laat verwarmen door de zon. Ik probeer weer figuren zien in de wolken, als die er zijn, en ik ben weer even terug in de tijd. Wat me vroeger nog nooit is opgevallen of misschien ook niet te zien was, is een cirkel om de zon heen, een halo. En zo wordt mijn vroegere herinnering verrijkt met een nieuwe ervaring. Wat is de natuur toch intens bewonderenswaardig!

De natuur laat zich een aantal keer ook letterlijk horen door bulderend onweer. Gelukkig alleen in de nacht en overdag is het alsof er niets is gebeurd! 

’s Avonds doen we nog wel eens een drankje en twee avonden kijken we een film bij een resort. Ze hebben daar een scherm voor opgehangen dus in de openlucht en met de voetjes in het zand wordt er film gekeken. Geniaal!

Het moet niet gekker worden maar één van de avonden gaan we zelfs helemaal naar Long Beach om wat luxer uit eten te gaan in de zin van ‘ons laatste avondmaal’ met elkaar. 

Op de laatste dag nemen we zelfs de moeite om met een boottaxi naar Mira Beach te gaan. We doen hetzelfde, oftewel niets, maar wel met een ander paradijsje als decor.

De allerlaatste avond lopen we na de film terug naar onze hutjes. Ik loop in mijn eentje nog even naar het water en ik sta met mijn voetjes in de zee. Opeens raakt het me, deze reis zit er bijna op. Wat is ‘tijd’ toch een bijzonder fenomeen. Zo kijk je ergens ontzettend naar uit en zo is het avontuur beleefd. Ondanks dat het bizar is dat het einde in zicht is, vind ik niet dat de tijd is gevlogen. Ik heb het gevoel dat ik een jaar ben weg geweest omdat ik zoveel heb meegemaakt.

In gedachten turend naar de sterren kijk ik terug op mijn reis. Ik heb vele culturen leren kennen, niet alleen van de landen waar ik ben geweest maar ook van de vele reizende mensen die ik heb ontmoet. Ik ken mijn paspoortnummer ondertussen uit mijn hoofd en ik heb in veel verschillende accommodaties de nacht doorgebracht. Van smerig tot geweldig, van herrie tot absolute rust en van goedkoop tot duur. Ik heb gereisd middels bussen, treinen, speedboot, ferry, vliegtuig, scooters, taxi’s, minivans, 4×4 en metro’s. Ik heb niet één specifiek hoogtepunt. Ik ben bevoorrecht om hoogtepunten in verschillende categorieën te hebben. De diversiteit van mijn reis en het uit laten komen van dromen is wat ik het meeste koester. Ik kijk nog even naar de weerspiegeling van het maanlicht op de zee en dan loop ik naar mijn chalet om mijn tijdelijke inboedel weer in mijn backpack te stoppen.

En dan is het  donderdag en nemen we afscheid van elkaar. Jan en Angelique gaan dezelfde kant op en na wat gedoe met vertraging van de ferry zitten we in de bus richting Kuala Lumpur, onze laatste stop! Ik ga terug naar het vertrouwde Sunshine Bedz hostel en ’s avonds maken we met z’n drieën nog van de gelegenheid gebruik om een borrel te doen in de Heli Lounge. Een skybar met de mogelijkheid een tafeltje te bezetten op het heliplatform. Dat geeft de mogelijkheid tot een 360 graden uitzicht op de grote stad! 

De laatste dag in Kuala Lumpur is het nog shoppen geblazen en Chinatown onveilig maken. We maken in de grote markthal nog een souvenir voor onszelf en we laten ons van onze kunstenaarskant zien.

Maleisië, je stond nooit hoog op mijn lijstje maar ik heb geen spijt van de keuze naar je toe te reizen. Wat heb je mooie natuur, van het oudste regenwoud tot aan de theeplantages. Je inwoners zijn vriendelijk en de veel geziene glimlach vind ik betoverend. Ik heb het heet gehad, weer kou gevoeld, het was het meest prachtige weer en het noodweer ’s nachts was heftig, ik heb genoten, gerelaxt en ik ben poepiebruin geworden!

Herinneringen zijn er om bewaard te worden dus van ieder land heb ik wel een klein souveniertje. Alles is ingepakt en ik ben klaar om te gaan. Het zit erop. 

Ik heb de laatste jaren gezegd dat ik een zoekende ziel ben. Wat heb ik mezelf tekort gedaan. Waarom hebben we als mens toch de neiging om excuses te maken voor hoe we in het leven staan? Dus ik stop ermee, het is niet nodig. Ik ben geen zoeker, ik ben een vinder.

Vele malen heb ik gezegd of de tip gekregen dat ik nog even moet genieten voordat ik weer terug naar het ‘normale’ leven ga. Maar iets hierin voelde niet goed. En ik snap waarom. Ik maak geen onderscheid (meer) tussen het ‘normale’ leven en in dit geval het ‘reizende’ leven. Ik vind het geluk in dat wat ik doe, om het even wat het is. Reizen is niet alleen maar leuk en genieten. Werken is niet alleen maar leuk en genieten. Het leven is niet alleen maar leuk en genieten. Maar zonder modder kan de lotusbloem niet groeien. Sterker nog, zonder modder kan de lotusbloem niet eens leven. Bourdain zegt het prachtig en wat mij betreft staat ‘travel’ voor ‘reizen’ in de breedste zin van het woord.

Ik heb ingezien dat als de jas van het leven niet meer past ik daar iets in kan veranderen. Dus nee, ik ga niet terug naar het ‘normale leven’. Ik ga gewoonweg door met leven, ik ga naar huis omdat ik dat wil en niet omdat het moet. En net als op reis de afgelopen maanden zal ik het soms leuk vinden en soms heel erg stom. Het is geen “en ze leefde nog lang en gelukkig”-einde. Dit is het einde van een hoofdstuk en ik heb zin om de bladzijde om te slaan en naar het volgende hoofdstuk te gaan. En ik blijf schrijven dus af en toe meelezen is toegestaan voor wie wil!

Bedankt lieve lezer voor het mee beleven van mijn avonturen, ik voel me een bevoorrecht mens. Namasté!

Pap, mam, ik kom er aan!!

Met veel liefde,

Nienke

P.s. mocht u mij op korte termijn tegen komen, wees gewaarschuwd voor eventuele dikke knuffels van mijn kant!

From a concrete jungle to the real jungle

​Namasté allemaal,

Na een moeilijk afscheid van Bali stap ik met een dubbel gevoel van tegenzin en vooruitkijkend naar wat komen gaat in het vliegtuig naar Maleisië. De vlucht is letterlijk turbulent maar vanwege de vermoeidheid slaap ik hier merendeels doorheen. Ik kom midden in de nacht aan en pak een taxi naar het leuke Sunshine Bedz hostel in hartje Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Ik heb een lichte cultuurshock want het hostel zit tegenover een grote H&M en die heb ik serieus al vijf maanden niet meer gezien. Het voelt en ziet er hier allemaal zo westers uit!

Na een welverdiend aantal uurtjes slapen pak ik een kaart van de stad en ga ik op pad. Niets heerlijkers dan verdwalen in een grote stad. Ondanks mijn grote gebrek aan gevoel voor richting vind ik mijn weg met behulp van de kaart. En eerlijk is eerlijk, ik scheld vaak op de zich snel ontwikkelende technologie maar op momenten van verdwaling is navigatie een perfecte uitvinding.

Kuala Lumpur is in mijn ogen een grote vriendelijke stad met een partij gebouwen waar je u tegen zegt. In de afgelopen jaren en ook deze keer op reis merk ik dat ik steden veel meer waardeer. Daarnaast vind ik het prettig dat ik me veilig voel en dat is gek genoeg in een grote stad toch eerder het geval dan in de kleinere plaatsen waar ik de afgelopen maanden veel ben geweest.

Er is genoeg te zien! Ik loop langs de grote mediatoren van de stad.

Het onafhankelijkheidsplein is een groot grasveld met een monument waar in 1957 de onafhankelijkheid is uitgeroepen van Maleisië.

Ik vind m’n weg door het altijd drukke en gezellige Chinatown en uiteindelijk pak ik de gratis bus weer terug naar het hostel.

Op Bali wilde ik eigenlijk een tatoeage laten zetten ter herinnering aan de yoga opleiding. Toen ik in een klein tattooshopje was en de goede man zag stuntelen met het aanbrengen van alleen nog maar de sjabloon voor de tatoeage en ik een lichte trilling in zijn handen zag, heb ik gezegd “dat ik er nog even over na zou denken” en ben ik weg gegaan. Maar aangezien ik mijn zinnen er wel op heb gezet ga ik op aanraden van de Amerikaanse Tina, een hostelmedewerker, naar Bloody Ink in Kuala Lumpur. Daar ziet het er een stuk professioneler uit en met een dikke glimlach van oor tot oor loop ik een half uur later de shop weer uit met het Om-teken op mijn ringvinger. Een eeuwige herinnering aan een bijzondere ervaring.

Het hostel is een broedplaats voor backpackers en nadat de Zweedse Nils me heeft vergezeld naar de tattooshop lopen we samen met heerlijk streetfood uit het vuistje etend naar de bekende KLCC, de twin towers van Kuala Lumpur. Het is prachtig verlicht en een indrukwekkend groot gebouw waar menig architect waarschijnlijk bij kwijlt.

Na dit uitstapje nemen we alweer afscheid want we gaan onze eigen weg. Zo gaat dat tijdens het reizen. Zo vertel je, zelfs zonder elkaars naam te weten, elkaar je levensverhaal en zo neem je alweer afscheid. Maar dezelfde avond nog ontmoet ik in mijn dorm Karlotta, een Duits meisje waar het mee klikt. Zij weet me ervan te overtuigen een dagje langer in Kuala Lumpur te blijven.

Dus de volgende dag bezoek ik in mijn eentje eerst de Batu Caves. Een grot met een verhaal uitgebeeld met beelden uit het hindoeïsme en een grote grot op hoge hoogte. Indrukwekkend en mooi om te zien!

In plaats van het geplande vertrek uit Kuala Lumpur blijf ik dus nog een nachtje en geef ik ’s middags mijn allereerste echte yogales aan Karlotta en de Nederlandse Harm. Ik heb ze beiden kennis mogen laten maken met yoga en wat was dit gaaf. We vinden een plekje onder de bomen in het park met de imposante gebouwen om ons heen. Ik begeleid ze in hun allereerst ervaring met yoga en meditatie en jeetje, dit smaakt ontzettend naar meer!

Iedere woensdagavond is het in Kuala Lumpur ladiesnight, oftewel gratis cocktails voor dames. Het hostel organiseert een soort kroegentocht en ondanks dat ik normaal helemaal niet van dit soort georganiseerde dingen houd doe ik toch een keer mee. En wat ben ik blij want we hebben een heerlijke avond. Het stikt van de Nederlanders en ik heb een heerlijke avond o.a. met Dauja, Cynthia en Ray en natuurlijk is Karlotta ook van de partij.

We beginnen in een skybar met een zwembad en uitzicht op de stad. Na de tweede kroeg houd ik het voor gezien want de volgende dag reis ik weer door. 
De volgende dag neem ik weer afscheid van mijn nieuwe vrienden en pak ik het openbaar vervoer naar het grote busstation van KL. Helaas stap ik in de verkeerde metro maar uiteindelijk ontmoet ik een Maleisische vrouw die dezelfde ‘fout’ maakte en samen vinden we onze weg weer terug. Blij met de mooie gesprekken die we hebben gevoerd hervat ik mijn reis weer op de goede weg. De busterminal is net een vliegveld met gates en al en glunderend stap ik in een vrij luxe bus die me brengt naar Melaka in het zuiden van Maleisië. Een paar uur later stap ik binnen in Raymond’s Boutique Home, een klein guesthouse met een hele vriendelijke eigenaar. In plaats van een dorm krijg ik een eigen kamer en dat vind ik best wel even lekker!

Ik verken Melaka, een klein dorp met nog zichtbare Nederlandse invloeden uit de tijd dat wij kaaskoppen dit deel bezetten. 

Het is niet veel bijzonders maar leuk om even rond te struinen en ik trakteer mezelf op heerlijk Indiaas eten. 

Na mijn wandeltocht door het dorp kom ik terug in het hostel en word ik door de beste vriend van de eigenaar uitgenodigd om mee te zingen met zijn gitaarspel. Deze oude man, Nicholas, blijkt echt een geniale zanger te zijn die de sterren van de hemel zingt en speelt. Ik noem hem ‘the living jukebox’ want hij speelt echt alles. Mijn liefde voor zingen wordt aangewakkerd en samen zingen we en maken we lol. Genieten geblazen dit!

’s Avonds doe ik een theetje in het Hard Rock Café waar een goede band staat te spelen en geniet ik wederom van oorstrelende muziek.

De volgende ochtend ben ik op tijd uit de veren om een uitstapje te nemen naar mijn zevende en laatste land op deze trip, Singapore. Ik ga naar de gelijknamige stad met alweer een luxe bus met zelfs massagefunctie in de stoel! Na de stempels te hebben verzameld aan de grens komen we een paar uur later aan in de grote, dure en imposante stad.

Ik moet een stuk lopen door de stad met hoge temperaturen dus gesloopt kom ik aan bij Coziee Lodge. Het is niet helemaal mijn dag en na een poging tot het verkennen van de stad geef ik het op en ga ik terug naar het hostel. De buschauffeur was me niet tot hulp zoals hij deed lijken en m’n slippers begaven het waardoor ik op blote voeten verder moest. Tijd voor wat nachtrust en morgen fris weer op.
Na een onrustige nacht met luidruchtige medetoeristen ga ik toch vol goede moed op verkenning door Singapore. Wat een geweldige stad! Ik begin bij Marina Bay Sands, een ontzettend groot en luxe hotel. 

Daar vlakbij zit een groot park, Gardens by the Bay, waar heel veel te zien is. Het voelt allemaal heel futuristisch aan en alsof ik een film à la Hungergames of Avatar ben beland. Als dan ook nog eens een Japanner met paars haar, waar ik even mee heb gekletst, mijn intreekaartje besluit te betalen voor een regenwoud in een dome (koepel waar het klimaat wordt geregeld) heb ik stiekem een binnenpretje omdat het zo surrealistisch aanvoelt.

Hierna pak ik de metro naar Little India waar ik heerlijk eet. Ik buik even uit in het hostel en neem een douche want Singapore is heet! De luxe van de stad heeft als voordeel dat er aan airco geen gebrek is. Het contrast tussen binnen en buiten is echter erg groot dus de warmte buiten komt steeds hard aan.

Ik pak de metro weer en dit keer naar Chinatown. Singapore heeft wat mij betreft een van de meest gezellige Chinatowns die ik tot nu toe heb gezien. Leuke straatjes met lampionnetjes, winkeltjes, restaurantjes, winkelende toeristen, dammende locals aan kleine tafeltjes en mooie gebouwen.

Ik ga weer terug naar Gardens by the Bay, want ik kan er geen genoeg van krijgen. Op naar de Super Tree Grove, grote ‘bomen’ van ijzer waar o.a. energie mee wordt opgewekt. 

Er is een skywalk tussen deze Supertrees en ik besluit me op deze hoge hoogte te begeven. Ik word beloond met een prachtig uitzicht en een ander perspectief op de Supertrees.

Hierna plof ik neer op het grasveld ernaast en geniet ik van de rust, de drukte, de mensen, het uitzicht, de stad, het groen en de mensen.

Rond zonsondergang loop ik naar het Event Plaza aan de andere kant van het hotel. Een grote groep mensen heeft zich al verzameld om de lasershow te aanschouwen die iedere avond wordt vertoond.

De beelden zelf zijn hilarisch afgezaagd maar het idee van de show is mooi. En geef mij lichtjes, gevoelige muziek, warmte en een goede sfeer en je kunt mij wegdragen. Met tranen in m’n ogen verbaas ik me over de pracht van deze stad en het moois dat ik elke keer weer te zien krijg.

Na de show begint er een bigband te spelen en als mensen dan ook nog spontaan beginnen te stijldansen is mijn geluksmomentje compleet. Tevreden loop ik via de Helix Bridge, terwijl er vuurwerk wordt afgestoken, naar de metro. Ik moet even doorlopen want door al dat genieten vergeet ik bijna dat ik de nachtbus moet pakken.
Singapore is duur, heel duur, dus ik ga weer terug naar Maleisië. Wat een geweldig uitstapje naar dit gave land waar veel geld zit, de locals daardoor ietwat arrogant zijn, maar waar ik de expats en toeristen als heel aardig heb ervaren, waar veel te doen en vinden is en waar de veiligheid hoog in het vaandel staat. Een absolute aanrader!

Na een paar dagen alleen te hebben gereisd ontmoet ik in de nachtbus Joyce, een Filipijns meisje wonend in Singapore om goed geld te verdienen waardoor ze haar familie kan ondersteunen. We wisselen verhalen uit over onze culturen. Ze heeft een paar dagen vrij en heeft net als ik de bestemming Cameron Highlands. Wederom een luxe bus dus slapen is gegarandeerd al staat de airco wel zo koud dat we allemaal ingepakt in onze stoeltjes liggen.

Joyce en ik gaan alweer onze eigen weg, want ik heb wat meer tijd dan zij. De Cameron Highlands zijn prachtig en omdat het hoog in de bergen ligt is de temperatuur een wereld van verschil. Het is koeler, niet zo vochtig en ’s nachts koelt het zo af dat je een vestje aan moet. Echt heel erg fijn na de hitte van Singapore.

De dag van aankomst heb ik een chilldag want mijn reistempo ligt hoger dan ik had verwacht. Ik kijk voor het eerst sinds maanden een film in het hostel en ik heb sinds maanden weer een warme douche! Wat een waardering voor normaal zulke vanzelfsprekende zaken. 

Ik heb wat beslissingen te nemen aangezien de Hari Raya eraan komt. In dit Islamitische land is de Ramadan geweest en komt het suikerfeest eraan. Dit is een happening in Maleisië aangezien het hele land vrij heeft en uitvliegt naar familie of op vakantie. Er wordt dus grote drukte verwacht op de wegen, in de accomodaties en in het transport. Daarnaast wordt er gewaarschuwd voor hoge prijzen. Op dit soort momenten is solo reizen toch wel even lastig, echt sparren kun je niet want het blijft toch mijn beslissing. Het voordeel ervan is weer wel dat als ik een beslissing neem ik dit aan niemand hoef te verantwoorden. Dus na wikken en wegen (want keuzes maken blijft voor deze vrouw nog lastig) tickets boeken en hopen dat de drukte mee gaat vallen.

De volgende dag ben ik weer klaar voor een actieve dag. Er staat een tour op de planning om de Cameron Highlands eens goed te bezoeken. We beginnen in een vlindertuin met prachtige grote vlinders. De vlinder is zo’n beetje het enige vliegende wezen wat ik zonder lichte (of zware) hysterie kan verdragen dus top dit!

De volgende stop is de grote groene theeplantage. Na de theeplantages in Sri Lanka te hebben gezien is dit toch weer anders en wat is dat toch iets moois en bijzonders.

Na de theeplantages gaan we naar het zogeheten ‘mossy forest’ oftewel een bos bedekt met mos. Doordat het mos weinig zon en water doorlaat zijn de bomen vrij dun en het mos geeft het geheel een soort mystieke uitstraling. De gids vertelt enthousiast over het bos en de werking van bepaalde planten. Ook al vergeet ik waarschijnlijk het overgrote deel van de informatie weer, ik geniet van zijn passie en kennis.

Hierna worden we gedropt op een plek waar we nog een ronde over vlonders kunnen lopen. Met de ondertussen gezellige groep blijken we de gids verkeerd te hebben begrepen en lopen we via een pad de jungle in. 
Dan volgt een ongeplande jungletrekking met klauteren en klimmen. 

Na veertig minuten krijgen we toch wel door dat dit pad voorlopig nergens naartoe leidt en besluiten we, om gekke dingen te voorkomen, terug te lopen. We krijgen bij terugkomst een boze blik van de gids die ons verwijt niet goed te hebben geluisterd. En terecht vind ik want wie weet waar we terecht hadden kunnen komen.

Toch wel enthousiast over ons avontuur worden we vervolgens afgezet bij een uitkijktoren over de bergen. Ondanks de bewolking is het uitzicht magisch en bovenop de toren verwonderen we ons hier met elkaar over.

Na de lunch staan er nog wat dingen op de planning die niet heel boeiend zijn maar wel grappig. Zo gaan we naar een ‘cactus point’ wat gewoon een plantenwinkel is. Als je had gezegd dat het een zusje van de Intratuin was, had ik je ook geloofd. Wat een toeristenval, maar ik kan er om lachen.

We sluiten de dag af in een boeddhistentempel en worden weer bij onze hostels afgezet. Aangezien het hostel waar ik verblijf geen plek meer heeft voor aankomende nacht verhuis ik naar een ander hostel. En niet zonder reden, zo blijkt, want daar ontmoet ik de Zwitserse Annina die zich door mij laat enthousiasmeren om mee te gaan naar Taman Negara de volgende dag. In de bus naar deze jungle stikt het van de Nederlanders en als we de Groningse Kim en het Limburgse stel Jan&Angelique ontmoeten is een nieuw reisgezelschap geboren. 

Hoe onze avonturen zijn verlopen zal ik in mijn volgende en voorlopig laatste reisvoorstel schrijven. Ik ga nog even van mijn laatste daagjes genieten!

Liefs,

Nienke 

Music is what feelings sound like…

​Ken je dat, dat muziek je tot in je ziel raakt? Dat het gewoon pijn doet? 

Het kunnen de woorden zijn die precies raken wat je zelf niet onder woorden kan brengen. Een melodie die je in vervoering brengt. Of de instrumenten die letterlijk een gevoelige snaar raken.

Opgegroeid met veel muziek en uiteenlopende smaken in één huishouden voel ik me rijk met een brede muzieksmaak. Ik ben niet zo van een specifiek genre. Oké, eerlijk is eerlijk de platenspeler is een van mijn beste vrienden en die vind ik dan toch het beste tot z’n recht komen met plaatjes ‘uit den oude doos’. Dat geknisper dat ontstaat door de diamanten naald op vinyl geeft me kippenvel. Ik weet niet veel van muziek maar ik weet wel wat ik mooi vind.

Sommige nummers kan ik bijna niet horen omdat het me zo raakt. Zodra het nummer begint is het alsof er een steentje in een muisstil meer wordt gegooid. Er ontstaan kringen vanuit het midden naar buiten. Muziekgolven ontstaan en gevoelens drijven vanuit mijn hart naar de oppervlakte. Associaties, herinneringen en hoop worden vanaf de bodem losgewoeld en naar boven gewerkt door de trillingen van de muziek. Gatver, wat kwetsbaar maar jeetje, wat heerlijk. Een paradox die me verward maar waar ik toch geen genoeg van kan krijgen.

Even in een bubbel met de muziek. De noten kriebelen me in m’n oren en ik voel het in m’n buik. Ik geniet, dans, huil, lach, of zing en soms alles tegelijk. Muziek is als therapie en opent soms deurtjes waarvan ik niet wist dat ze dicht zaten.

Als je dit leest nodig ik je uit om niet alleen te horen maar ook echt te luisteren. En als je dit al doet moedig ik je aan dit te blijven doen! Krijs mee, dans alsof je leven ervan af hangt en laat je vervoeren. Gooi een steentje in dat water en kijk wat er gebeurt… 

Chitta Vritti Nirodha

Namasté lieve allemaal,

Wat kan een maand vliegen en tegelijkertijd aanvoelen als een eindeloze tijd wat betreft belevenissen en ervaringen. Dit keer geen verslag van dag tot dag want dat is niet te doen. Ik wil wel delen wat de afgelopen maand voor mij heeft betekend en hoe ik het heb beleefd.

Een maand geleden begin ik met een de Yoga Teacher Training. Een paar maanden geleden bedacht, reizend in India, en ineens is het zover. Gelukkig ben ik al een paar dagen voor de start van de training in Canggu op Bali waar het hele gebeuren plaatsvindt. Ik begin mijn verblijf in een hostel en van daaruit regel ik voor een maand een scooter en een appartementje bij een hele lieve familie om me de hele maand een thuis te geven. Best fijn om na een paar maanden m’n backpack uit te pakken en alles een plekje te geven.

image

Via een gozer die ik ontmoet in het hostel kom ik in contact met de Nederlandse Loes die net als ik de yoga opleiding gaat doen. Zij woont hier al anderhalf jaar en neemt me de hele maand op sleeptouw door het fijne Canggu. Het klikt goed en we worden maatjes wat met zo’n intense ervaring als dit erg welkom is.

image

image

Canggu is toeristisch, veel westerse mensen vieren hier hun vakantie of hebben zich hier gevestigd. Het is de plek waar surfers en yogaliefhebbers zich centreren en dat resulteert in heel veel mooie mensen op één plek. Canggu heeft meerdere stranden en ieder strand heeft zo zijn eigen vibe. Ik kan geen genoeg krijgen van de zonsondergangen. Helaas missen we er veel omdat we pas klaar zijn met de dag als het donker is, maar des te bijzonder als ik er dan een mee maak.

image

Het weer is warm op Bali, heet zelfs. Ik houd het beter uit ten opzichte van de hitte van de afgelopen maanden maar een verkoeling op z’n tijd is erg welkom. Gek genoeg regent het ook meer dan eens, gelukkig alleen in de avond. Het is niet de bedoeling gezien het seizoen maar de gewassen zijn blij en ach, wat is het geluid van regen op het raam toch fijn!

De maand kenmerkt zich door lange lesdagen en zo nu en dan ontspanning. Ontspanning uit zich vaak in de vorm van een hapje eten aangezien we pauze hebben voor ontbijt en lunch. Ook na de lesdag eten we een hapje, soms met een groepje en soms alleen.

Dan nu even een momentje om stil te staan bij het eten op Bali want… Wauw wat heb ik lekker gegeten. Ten eerste is Indonesisch eten geniaal en ga ik me daar echt in verdiepen om mijn kookkunsten te verbreden. Indonesië stikt van de zogeheten Warungs, makkelijk gezegd tentjes met een buffet. Ofwel je schept zelf op ofwel er wordt een bord voor je gemaakt met zelfgekozen eten uit schalen die uitpuilen van het heerlijke eten. Groentes, tempeh en ei voeren bij mij de boventoon. Ten tweede staat Canggu bekend om de hippe eettentjes met gezond voedsel. Dus ik ben me te buiten gegaan aan bijvoorbeeld quinoa, glutenvrije wraps, salades, humus en groentes! Oké en ik heb een vergelijkend warenonderzoekje gedaan wat betreft cheesecake, mjam!

image

Nu is Canggu niet het goedkoopst vergeleken met wat mijn budget gewend is dus ik heb het grootste deel van de maand mijn eigen ontbijt en lunch verzorgd. In de keuken van Wayan, de eigenaresse van mijn homestay en surrogaatmoeder, maak ik iedere ochtend een lekker sapje en bak ik wat eitjes met de lunch.

image

Om de paar dagen ga ik naar de lokale markt op m’n scooter om mijn boodschapjes voor ontbijt, lunch en tussendoortjes in huis te halen. De lokale bevolking vindt het maar gek als je kokos rauw uit het vuistje eet maar dat houdt mij niet tegen om ervan te smullen!

image

Het eten is goed maar ook het drinken is een vermelding waard. Theetjes, sapjes en water doen het goed bij mij!
De alcoholische versnaperingen heb ik voornamelijk aan me voorbij laten gaan want met zo’n intensief rooster was dat voor mij niet weg gelegd. Dat neemt niet weg dat we zeker op de avonden voor een vrije dag wel met elkaar hebben genoten van het uitgaansleven. Meer dan eens hebben we gedanst onder de blote sterrenhemel genietend van de goede bands die Canggu bezit.

image

En dan wil het toeval, dat overigens écht niet bestaat, ineens dat je het zusje, Wendy, van een goede vriendin tegenkomt! Ook een yogalerares in de dop dus leuk om ervaringen uit te wisselen!

image

Maar nu terug naar waar het mij om ging op Bali, de yoga opleiding. De groep bestaat uit 33 andere vrouwen en welgeteld één man. Stuk voor stuk prachtige mensen en een mix waar je u tegen zegt. De leeftijd varieert tussen de 18 en 50, de achtergronden variëren van business tot social work en de karakters zijn allemaal even uniek.

image

Het is mooi om te zien hoe zo’n grote groep zich ontwikkelt in een maand tijd. Van onwennig en onbekend in de welkomstcirkel zitten we een maand later op ons gemak en vertrouwd met elkaar in de afstudeercirkel.

Het lesprogramma is intensief. Iedere dag starten we met een yogales om zelf de dag ontspannen te beginnen. Afhankelijk van de vroege of late shift start de dag respectievelijk om 5:45 of 7:15 en we eindigen de dag om 18:45.

De eerste twee lesweken krijgen we les in (yoga)filosofie, anatomie van het lichaam, meditatie, asana (yoga op de mat), positioneren, levensstijl en maken we kennis met verschillende soorten yoga. De leraren en leraressen zijn inspirerend en ze zitten vol kennis die ze met liefde delen. De laatste 2 lesweken wordt alles door een senior teacher in een vat gegoten. Alles valt als puzzelstukjes in elkaar en we worden tegelijkertijd getraind in het lesgeven.

image

Iedere les vindt plaats in de yoga shala van het Eco Serenity Guesthouse. Ik heb na een paar dagen m’n eigen plekje verworven en iedere dag installeer ik me met m’n yogamat, studeerspullen en kussen.

image

Iedere 6e dag hebben we een vrije dag. Dat betekent voor iedereen neus uit de boeken en relaxen tot de max! Ik duik met een glimlach tot aan m’n oren de zon in en we genieten van elkaars gezelschap.

image

image

image

image

En dan hebben we de laatste paar dagen onze assessments. Zowel schriftelijk als praktisch worden we getoetst op onze kennis en vaardigheden. We worden goed voorbereid en er wordt vertrouwen uitgesproken dat we er klaar voor zijn. En dat klopt. Ik doe met wat lichte spanning maar vooral met veel plezier mijn assessments en assignments en ik haal alles!

En dan op 24 juni is het tijd voor de laatste dag. We beginnen wandelend in stilte naar het strand de dag om daar een strandmeditatie te doen.

image

image

En dan sta ik ’s middags met een certificaat in m’n handen, ik ben getraind om beginnende yogi’s en yogini’s les te geven in Hatha Yoga, en jeetje wat heb ik daar zin in!

image

De opleiding is natuurlijk niet zonder emotionele en fysieke horten of stoten verlopen. Mijn lichaam en geest moesten erg wennen aan het nieuwe ritme en het elke dag fysiek bezig zijn. Ondanks dat we niet 10 uur per dag op de mat stonden was het toch weer even wennen om me in te spannen, vooral in de hitte van Bali.

Uiteraard heeft het emotioneel ook iets met me gedaan. Dat is eigenlijk nog zacht uitgedrukt. Bali en yoga hebben me opnieuw gevormd.

Chitta Vritti Nirodha, beheersing van mentale bewegingen, dat is yoga. Ik begon deze opleiding met flink wat mentale bewegingen zal ik eerlijk zeggen. In de afgelopen weken ben ik een paar keer flink geconfronteerd met mezelf. Met onzekerheden, lichamelijke grenzen, opgekropte emoties maar soms ook met een ongekend gevoel van liefde. En langzamerhand is die liefde weer gaan overheersen.

Ik voelde me al een poos niet goed in m’n vel, de jas van het leven zat niet lekker. Na deze afgelopen maand durf ik te zeggen dat de jas me weer beter past. Ik voel me geheeld en ondanks dat ik echt niet ineens verlicht ben, voelt het leven wel wat lichter. Ik heb antwoorden gekregen op vragen die ik had en ik heb vrede met de vragen waar geen antwoord op is. Yoga is mijn nieuwe fundament, een medicijn. En dat gaat verder dan de yogamat, voor mij is het een levensstijl, een filosofie. Ik ben kalmer en meer in het nu. Ik heb veel geleerd maar het meeste voordeel haal ik uit iets dat mijn wijze vader al vaker heeft gezegd. Ik heb het een en ander ‘ontleerd’ in plaats van bijgeleerd. Ik heb me sinds een jaar niet zo goed in m’n vel gevoeld. En ik vlieg niet tegen het dak van geluk, dat zijn momenten, maar ik ben tevreden. Een nieuw soort gevoel waar ik best even aan moet wennen en hiervoor neem ik de tijd.

Het avontuur begint pas nu ik het certificaat heb. Het is als het halen van je rijbewijs, je leert pas echt rijden als je met je behaalde rijbewijs de weg op mag en ervaring op gaat doen. Ik implementeer yoga in mijn leven en ik kan niet wachten om mijn kennis en interesse te gaan delen met wie daarvoor open staat.

Maar sing ken ken, no worries, ondanks dit alles ben ik wel nog steeds die gekke Nienk hoor! Alleen van binnen een stuk kalmer en een passie rijker!

image

Met pijn in mijn hart heb ik ondertussen Bali verlaten. Na de opleiding ben ik nog een paar dagen met m’n trouwe scooter naar Ubud geweest, een prachtige stad.

image

image

image

Ik ben eerder terug gegaan naar Canggu omdat ik heimwee had. Ik heb de laatste avond doorgebracht met de Europese meiden (schept toch een band) en nog even genoten van mijn tijdelijke thuis.

image

Bali, ik kom terug naar je, dat is zeker. Je bent een eiland met prachtige natuur, ontzettend lieve mensen met een betoverende glimlach, er hangt een magische vibe, je hebt me door middel van talloze situaties volledig bevestigd in mijn zekerheid dat toeval niet bestaat, je hebt me yoga gegeven, ik heb de volle maan mogen vieren, ik heb een ervaring opgedaan die ik voor het leven koester en je hebt me bevestigd in het volledig mogen vertrouwen op mijn intuïtie. Bedankt voor de Bali Bubbel waar ik in zat en tot heel snel!

image

Eilandhoppen!!

Hi allemaal,

Het duurde even maar ik heb tijd gevonden om weer heerlijk mijn ervaringen te schrijven wat vind ik het steeds weer een cadeautje dat ik dit met jullie kan delen!

Een week of drie geleden ben ik weer in Bangkok, de grote stad die mij tot nu toe positief weet te verrassen. Rest Inn Hostel waar we de vorige keer ook verbleven is een fijne plek dus een goede nachtrust is gegarandeerd. Het personeel dat vroeg in de ochtend werkt en ons na een vermoeiende reis een bed toewijst is niet helemaal je van het en verwarrend maar de bazin maakt het ’s middags goed door orde in de chaos te scheppen. Na een dutje rijden Suus, Luke (ons maatje die we in Laos hebben ontmoet) en ik naar Chatuchak, de weekendmarkt waar ik fan van ben geworden. We zijn klaar met de dure taxi’s dus we pakken de lokale bus. Heel goed te doen, goedkoop en weer een nieuwe beleving! We doen wat leuke inkopen, eten ’s avonds in het leuke straatje dat parallel loopt aan Khao San Road, de ‘place to be’ voor de backpackers. We lopen wat rond en verbazen ons weer over het volk dat hier rond loopt. Van de beroemde en beruchte ladyboys tot aan laveloze toeristen die zich bij de pingpongshows naar binnen laten kletsen.

De dag erna gaan Suus en ik sinds een lange tijd weer echt samen op stap. We nemen afscheid van Luke die naar het noorden van Thailand gaat. Vandaag willen we Bangkok op een andere manier zien dus we pakken de longtailboot (de lokale ferry) om ons te laten varen naar de laatste pier van dit traject.

image

Het openbaar vervoer is hier goed te betalen en we zien Bangkok nu vanaf het water! Zoals in Sri Lanka de lokale bussen bijna niet stoppen bij de haltes en mensen letterlijk in moeten ‘springen’, is dit hier het geval bij de ferry. De boot stopt bij de pier, er wordt gefloten en geroepen en voor ik het weet is er een horde mensen in- en uitgestapt met wat duwen en trekken en varen we alweer door.

We pakken bij de pier waar we uitstappen de BTS, oftewel de skytrain, oftewel de metro. Hier merk ik dat ik me echt in een metropool bevind.

image

We pakken de metro naar MBK, een groot winkelcentrum waar we de vorige keer ook zijn geweest. Suus moet een nieuwe camera kopen aangezien haar huidige het heeft begeven. Een flinke aankoop waarin ik haar mentaal even een ondersteuning geef. Nadat de aankoop is gedaan pakken we de lokale bus terug naar het hostel. We eten nog wat in ‘ons’ leuke straatje, doen een rondje Khao San Road en dan is het tijd om onze spullen te pakken en opgehaald te worden. We gaan namelijk op weg naar Zuid-Thailand, met als eerste bestemming Koh Samui. Een eiland aan de oostkant van het zuiden, hier heeft het regenseizoen nog niet volledig zijn intrede gedaan dus op naar zon, zee en strand!

De nachtbus is prima te doen, maar verder duurt de reis naar het eiland lang. Nadat we rond 6:00 aankomen met de nachtbus, moeten we tot 8:00 wachten op een andere bus. Dan worden we afgezet bij de ferry waar we vervolgens nog een uur moeten wachten. Eenmaal op de ferry voelt het alsof we er bijna zijn maar ook deze tocht duurt weer twee uur om vervolgens op het eiland weer opgehaald te worden met een taxi. Ergens onderweg hebben we ons een verblijfplaats aan laten smeren maar daar aangekomen heb ik daar geen spijt van en valt alles van me af. We hebben een eigen bungalow letterlijk op het strand, Lamai Beach, met de zee als onze voortuin. Je kan me wegdragen, zo heerlijk vind ik het!

image

De drie dagen op Koh Samui zijn gevuld met chillen, naar de nightmarket waar een ware dragqueenshow is, rondtouren op de scooter, chillen, eten en zwemmen. Daarnaast is het Suus
gelukt om Netflix te installeren en, in eerste instantie met een kleine slappe lach omdat het te belachelijk voor woorden is, kijken we series op het strand. Gewoon, omdat het kan.

In de ochtenden mediteer ik voor de bungalow op het strand, dat is nog eens wakker worden!

image

We ontdekken Jungle Club, een duur resort met een waanzinnig uitzicht. We doen een bescheiden colaatje om wat foto’s te kunnen nemen en om te genieten van het uitzicht.

image

image

We doen met de scooter verschillende plekken aan en hoe gevuld het eiland ook is met grote resorts, ik vind het een fijn eiland. Vanwege de komst van het regenseizoen zijn er niet al te veel toeristen, is het af en toe bewolkt en dondert het ’s avonds zo nu en dan. Toch doet de zon tussendoor zijn werk goed en zitten we veel aan het strand. Ik kom echt even helemaal tot rust.

En dat is maar goed ook want ons volgende eiland is een ander verhaal. We pakken de ferry naar Koh Phangan. Deze boot wordt helemaal volgestouwd met mensen en tassen, gezelligheid ten top.

image

Aangekomen op Koh Phangan worden we met de taxi afgezet bij het Big Boss Hostel in Thong Sala, dat we al een paar dagen geleden hebben moeten boeken. Het is namelijk een paar dagen voor de Full Moon Party en dan loopt het hele eiland vol met toeristen waar de business gretig gebruik van maakt. Dus snel vol en hoge prijzen, maar wij hebben een plekje in, wat blijkt,  een heel leuk hostel!

Ik ben wat nerveus en ik heb kriebels in m’n buik want deze middag gaan we een van m’n beste vriendinnen, Annemieke (aka An), opwachten bij de pier. Ze komt twee weken naar Thailand waarvan ze één week met ons komt doorbrengen. Ze heeft nog nooit gebackpackt dus ik kan niet wachten om haar wegwijs te maken in de backpackwereld! Ik vind het een beetje spannend omdat twee werelden even samen komen en dat is toch een gek idee.

Tegen het einde van de middag wachten we bij de ferry en ren ik na wat zoekend heen en weer lopen tussen de twee pieren vol enthousiasme richting An en vallen we elkaar gillend in de armen. Wat heerlijk om haar hier te zien en zo raar! Het klopt niet helemaal en toch klopt het. We laten haar het hostel zien en gaan na een douche lekker met elkaar wat eten op de nightmarket.

image

Daarna gaan we een drankje doen om de hereniging te vieren. Het is goed om te weten dat An en ik collega’s zijn en Suus was ook een van onze fijne collega’s. An en Suus kennen elkaar dus al van gezicht. Daarnaast is Anne-Marie,  een vriendin van een vriendin, ook op dit eiland. Zij schuift gezellig aan voor een drankje.

image

En het wordt nog gekker want een oud-collega van ons, tevens vriendin van Suus, is hier op vakantie met haar vriend dus ook zij schuiven uiteindelijk aan! Het is niet uit te leggen hoe dit allemaal voelde, het was vooral heel leuk en hysterisch maar toch ook een beetje gek!

An, Suus en ik besluiten nog een dansje te doen bij een van de strandtenten waar morgenavond de Full Moon Party zal losbarsten dus hup de taxi in en gaan. Met de blote voetjes in het zand dansen we erop los en hebben we het heerlijk met elkaar.

De volgende dag doen we het rustig aan want na een heerlijke nacht dansen en het feest der feesten nog in het verschiet proberen we zoveel mogelijk energie te sparen. We eten ’s avonds weer op de nightmarket waar we een tentje met goedkoop en lekker eten hebben ontdekt. Na het eten begeven we ons naar ons hostel en na het nodige douchen, omkleden en tutten schuiven we aan bij de groep mensen die zich al hebben verzameld voor het hostel. Anne-Marie voegt zich gezellig bij ons en neemt ook nog twee vriendinnen mee.

image

Er is een ware pre-party met cocktails en de bekende nuonverf. We gaan los met de verf en beschilderen elkaar en iedereen die wil, ik vind het helemaal leuk!

image

Tegen middernacht pakken we met z’n allen de taxi naar Haad Rin Beach waar het feest gaande is. Daar aangekomen is het echt gekkenhuis en als we onze verplichte entree hebben betaald lopen we met elkaar naar het strand. Even sta ik helemaal versteld want wat een gekkenhuis. Tienduizenden mensen hebben zich verzameld op het strand, er zijn vuurshows gaande, bij iedere strandtent komt weer andere muziek uit de speakers en er zijn verhogingen waar mensen op staan te dansen.

image

Iedereen is gekleed in of versierd met nuonkleuren wat een surrealistisch en magisch effect geeft. Het fijne van de pre-party is dat je met een groep naar het feest gaat, wij Dutchies hebben ons verenigd met wat Duitse jongens, de Engelse vriendinnen van Anne-Marie en een Amerikaanse gozer.

image

We verplaatsen ons van strandtent naar strandtent en ik kijk m’n ogen uit. We hebben lol, maken vrienden voor een enkel moment en we dansen letterlijk tot de zon opkomt.

image

Als het helemaal licht is, is het tijd om hostelwaarts te gaan. Wat een feest, wat een sfeer en wat gaaf om een keer een echte Thaise Full Moon Party mee te hebben gemaakt!

We pakken een paar uurtjes slaap en doen ons tegoed aan een goed ontbijt bij het ondertussen favoriete bakkertje naast het hostel. An, Claas (een van de Duitse jongens) en ik gaan met scooters naar een strand om een ander deel van het eiland te verkennen. Een gespannen An zit achterop bij me, maar stoer als ze is weet ze te ontspannen en ook te genieten van het rondrijden waar ik ondertussen zo verzot op ben. Het is leuk rijden op het eiland met prima wegen die op en neer gaan vanwege het bergachtige landschap. We eindigen bij een prachtig strand, het is wat bewolkt maar het is heerlijk om even uit te waaien en lekker te liggen na deze vermoeiende dagen, wat een zwaar leven!

image

’s Avonds maken we ons na een gezellig etentje op voor de laatste nacht in Koh Phangan. Suus vertrekt de volgende ochtend al vroeg naar Koh Tao, ons volgende eiland in Zuid-Thailand. An en ik volgen later vandaag, wij gaan eerst nog met de scooter op pad.

image

’s Ochtends heb ik eerst nog even lichte stress want deze blonde meid heeft het kluisje op slot gedaan met het sleuteltje van het hangslotje, u raadt het al, ín het kluisje! Gelukkig is de lieve handige Sam, een Engelsman die ondersteuning biedt in ons hostel, aanwezig om met een ijzerzaagje m’n belangrijke spullen te bevrijden. Hierna gaan An en ik op pad en op aanraden belanden we via dirtroads op Koh Mah, een klein eilandje dat met eb grenst aan Koh Phangan.

image

Heerlijk even zonnen en natuurlijk uitgebreid bijkletsen want wat hebben we elkaar nog veel te vertellen na de afgelopen maanden. We hebben nog steeds momenten waarop we elkaar aankijken en niet kunnen geloven dat ze bij me in Thailand is.

Ik werd er vanochtend door Sam op gewezen dat pech in drieën komt en het lijkt erop dat dit waarheid wordt want na het slotjesincident stap ik bij het eilandje, terwijl we in de zee staan, in dood koraal. Het bloed sijpelt uit m’n voet dus An sleept me op haar rug naar het droge. Oké, zo erg was het niet maar het is een naar wondje dat blijft bloeden dus we besluiten terug te gaan naar het hostel. Na een pleister en de nodige afscheidsknuffels bij het hostel pakken An en ik de ferry naar het eiland Koh Tao om Suus achterna te gaan. Er is alleen plek onderin de ferry en dat betekent vanwege het mindere weer een pittige reis. De boot gaat flink heen en weer dus ik houd m’n ogen dicht om hazenslaapjes te doen tot we er zijn. Licht gedesoriënteerd en misselijk worden we vanwege de drukte nog net niet de boot met tas en al afgesmeten maar we zijn er! M’n backpack is doorweekt vanwege de regen op de boot dus die tellen we als derde keer pech van de dag, je kan er maar vanaf zijn. An en ik begroeten een uur later blij Suus die onze accomodatie al heeft betreden.

We hebben een driepersoonsbungalow aan het strand, Sairee beach . Dit keer niet óp het strand maar als ik het smalle weggetje voor onze deur oversteek voel ik het zand al aan m’n voeten en sta ik oog in golf met de zee! Koh Tao is duur merken we, maar we vinden een klein, goedkoper tentje verderop in ons straatje en dat wordt onze nieuwe favoriete plek.

image

Na het eten lopen we even door het dorpje en ik merk dat ik moet wennen aan het hoge aantal toeristen. Er worden kroegentochten georganiseerd en er zijn veel toeristen op straat. Koh Tao is een eiland waar vooral gedoken wordt maar het feestgehalte ligt dus ook erg hoog. Daarnaast is het gewoonweg een klein eiland waardoor alles zich op een kleinere oppervlakte centreert. Gelukkig zit onze bungalow niet midden in het centrum dus we houden ons er wat afzijdig van en zoeken een leuk strandtentje op. Daar ploffen we op zitzakken met een cocktailtje en we genieten met z’n drietjes van een vuurshow.

image

Niet al te gek laat gaan we naar bed en tevreden met onze bungalow en het eiland vallen we in slaap. De geplande stranddag valt de volgende dag letterlijk in het water. Het is stormachtig en zo nu en dan regent het. Gek genoeg vinden we het niet eens zo erg na alle hitte en aangezien de temperatuur nog goed is besluiten we een strandwandeling te maken.
De rest van de dag lopen we lekker rond, doen we even ons eigen ding en rusten we uit na alle lange nachten en het reizen van de afgelopen dagen. Met het diner bij ‘ons’ tentje ontmoeten we Eliot en Adam waarmee we erna een drankje gaan doen in tevens een leuke strandtent, Fishbowl, met live muziek. In plaats van het geplande op tijd naar bed gaan blijven we plakken, ontmoeten we leuke mensen en genieten we van de muziek.

image

De volgende dag ga ik met Suus, An en Eliot op eilandverkenning op de scooter. We rijden naar een mooi strand waar we even languit in het zand gaan.

image

Het is ondanks de bewolking prachtig en we besluiten onszelf te trakteren op een lekkere lunch bij een van de strandtentjes. Daarna rijden we door naar een volgend plekje.

image

Ook hier is het uitzicht prachtig en we lopen ook even naar beneden om te genieten van dichtbij.

image

Er is een resort waar mooi uitzicht schijnt te zijn op de twee dichtbij gelegen kleine eilandjes en Eliot weet het te vinden. Er is niets van gelogen, de zon staat al wat lager en het uitzicht is prachtig. Wat hou ik toch van turen over het water, het geeft op de een of andere manier rust, troost en vertrouwen.

image

Nog voor de zon ondergaat willen we naar Mango Bay waar we een stukje voor moeten rijden. Nu is de afstand goed te doen maar het is echt ontzettend off road. Het is hobbelig, een slechte weg en kuilen tot en met. Met adrenaline in m’n lijf komen we aan, blijkt dat we moeten betalen voor die Bay. Gieren als we zijn hebben we daar geen zin in en de zon gaat bijna onder dus dapper maken we weer rechtsomkeert.
An zit te bibberen achterop omdat de wegen echt heel slecht zijn en we alle kanten op gaan, dus we besluiten te ruilen. Suus duikt dus bij mij achterop en An bij Eliot die al jaren motor rijdt en dus meer ervaring heeft dan ik! Ik vind het spannend maar ook echt wel kicke. Suus achterop vermaakt zich ook wel dus als we halverwege tijdens een onverwachte stop omvallen is het natuurlijk gieren geblazen. Uiteindelijk ergeren we ons aan het feit dat echt niemand ons te hulp schiet van de mensen die ook moesten stoppen maar ach, wij powervrouwen redden ons wel denken we dan maar.

Na thuis op te hebben gefrist en wat te hebben gegeten doen we bij de pier nog een drankje en dan houden we het na deze prachtige dag voor gezien.

image

Ik heb lekker bijgeslapen en ik ben samen met An klaar voor een muay thai les in de ochtend, oftewel boksen! Echt geweldig,we zijn de enige twee en krijgen van twee Thai praktisch privéles. Mijn trainer is een topper maar het aantal complimentjes mag wel wat lager en als hij dan ook nog eens zowat een hele fotoshoot introduceert waarbij ik vooral in het goede licht moet staan, instrueer ik meneer dat ik kom om te boksen. Hij vindt het lastig maar kan het opbrengen op z’n aandacht te houden bij het geven van instructies. Echt heel erg kicke (letterlijk!). An en ik trainen alsof ons leven ervan af hangt (zo zien de foto’s er ook uit dus die hou ik voor mezelf) en we zweten alle energie eruit. Dat wordt spierpijn morgen maar na drie maanden zonder sport vind ik het niet eens erg, ik mis het zelfs!

Wat een voldoening en met een goed gevoel ontbijten we gezellig met Suus erbij. Hierna gaan Suus en ik er nog even op uit op ons gezamenlijke scootertje voordat we hem weer in moeten leveren. We vinden een mooi viewpoint waar we even stilstaan bij de schoonheid van de natuur hier.

image

Het is een eind lopen naar beneden om bij het water te komen en met m’n zere voet kijk ik daar niet naar uit. Gelukkig rijden er regelmatig pick-ups heen en weer en met een glimlach komen we een eind dus een lift is geregeld! Beneden ontdekken we een mooie plek.

image

We klauteren op de stenen in het water en we nemen even de tijd om nog te genieten van het uitzicht.

image

Nadat we de scooter hebben ingeleverd is het eindelijk tijd voor het strand waar ik zo van houd. De hele middag schijnt de zon dus ik kan lekker aan m’n kleurtje werken en vitamine D opslurpen!

We doen begin van de avond nog een kleine fotoshoot want je moet toch een keer de ramptoerist uithangen is het motto! Leuk voor later.

image

image

image

Na nog een avond genieten van de sfeer op het eiland met cocktails, fireshows, gezellige mensen en dansen is het alweer onze laatste nacht op Koh Tao. We nemen afscheid van Eliot en Adam en we worden opgehaald om naar de ferry te worden gebracht. De ferrytocht is heerlijk, we hebben goede plekken met airco en op het dek is heerlijk in het zonnetje.

We zetten voet aan wal in Champon op het vaste land van Thailand. En dan komt het moment waar we allebei een beetje tegenop hebben gezien, Suus en ik nemen afscheid van elkaar.

We zouden eigenlijk alleen India en misschien Sri Lanka samen doen en nu drie maanden verder hebben we Laos en een deel van Thailand ook samen beleefd. We begonnen als collega’s en ondertussen zijn we goede vriendinnen geworden. Er is bewondering uitgesproken door mensen die we hebben ontmoet hoe wij samen reizen en ik zie in dat we daar trots op mogen zijn. We hebben veel van elkaar mogen leren, daardoor verdieping gevonden in onze reis en heel veel lol gehad. Voor mij heeft het een inzicht opgeleverd dat ik niet altijd alles alleen hoef te doen. Dat ik doordoor niet per se meer waard ben of sterker ben. Alles heeft zijn voor- en nadelen, maar samen is best leuk heb ik ervaren. En niet alleen leuk, maar ook fijn en handig en nog veel meer. Bij de bus nemen we met een dikke knuffel afscheid. Suus neemt een bus eerder dan An en ik. Het is vreemd om m’n reismaatje te zien gaan en even heb ik het niet meer. Maar het is goed voor nu dat we allebei onze eigen weg gaan…

Ik mag op dat moment van geluk spreken dat ik nog een lieve vriendin aan mijn zijde heb die me nog even vergezeld naar Bangkok.

image

Na een vermoeiende maar goede busreis komen we aan in het voor mij ondertussen vertrouwde hostel. Ik ben weer terug bij waar ik aan het begin van dit verhaal startte. Ondertussen is het lowseason hier waardoor er minder bedden in gebruik zijn. Ondanks mijn mail met reservering is er veel verwarring over de bedden maar we krijgen er twee toegewezen en kunnen een welverdiend dutje doen.

Ik neem An mee op sleeptouw door Bangkok en we bezoeken mijn favoriete weekendmarkt Chatuchak.

image

Na een gezellige dag eten we samen nog een hapje en dan is het weer tijd voor afscheid nemen. Wat was het bijzonder om iemand vanuit Nederland ineens naast me te hebben. Het was hysterisch, gek maar ook al snel weer vertrouwd, bijzonder en geweldig om deze herinneringen samen te hebben gemaakt. An gaat nog een weekje alleen in Thailand verder en voor mij is het echt tijd om dit mooie land te  verlaten.

Zuid-Thailand, je hebt me verwondering laten voelen voor de natuur, ik heb leuke en minder leuke mensen ontmoet waardoor ik besef dat een feestje leuk is maar met mate (of maten), ik heb geleerd dat ik me goed voel op een eiland, overzichtelijk en omringd door zee geeft me rust, ik heb van je genoten, gefeest op je stranden en gezwommen in je mooie zoute water, een kleurtje gekregen en met veel plezier rond getourd. Na jarenlang dromen over Thailand ben ik er eindelijk geweest en kan ik weer zeggen dat een droom is uitgekomen!

Dan is het tijd om mijn volgende hoofdstuk te betreden: Bali.
Daar ben ik nu twee weken en ik ben bezig met een intensieve yoga teacher training. Het is intens maar geweldig. Ik ben helemaal in m’n element.

Als ik het diploma heb gehaald (duimen jullie mee?) zal ik een verslag doen van mijn ervaringen. Het gaat goed hier en ik geniet met volle teugen. M’n hersenen en lijf moeten aan de bak maar ook daar geniet ik van!

Sing ken ken, no worries, het is goed…

Liefs, Nienke

Been there Don Det

Sabaidee allemaal,

Na de geweldige ervaring van de luchtballonvaart gaan we met een groepje van in totaal 5 meiden met de bus naar Pakse, een grote stad zuidelijker in Laos. We worden met een tuktuk opgehaald en afgezet op het busstation in Vang Vieng waar we vervolgens onverwachts een tijd moeten wachten.
Onvoorziene omstandigheden zijn de nadelen van reizen maar de voordelen zijn dat we er met elkaar altijd wel wat van maken. Je zit vaak met meerdere toeristen te wachten en voor je het weet pakt iemand een gitaar en zitten we met de hele meute ‘Wonderwall’ van Oasis te galmen. Mooi hoe muziek over grenzen heen gaat en verbindingen maakt.

Ondertussen twee uur verder stappen we in het gearriveerde minibusje die ons naar de hoofstad van Laos brengt, Vientiane. Hier komen we begin van de avond aan en stappen we over op de nachtbus. Deze bus is een luxe versie van wat ik tot nu toe gewend ben. Oké, de bedden die bedoeld zijn voor twer personen zijn wat krap, het is meer een groot eenpersoonsbed, maar het ligt goed en het is verder een ruime bus. Ik lig vertrouwd naast m’n reismaatje dus voor ons geen klagen.

Ondanks de luxe bus blijft het reizen altijd een onrustig gebeuren. Ik slaap gebroken en droom veel. Toch vind ik het nog steeds ideaal om je ’s nachts te verplaatsen en zodra ik op de bestemming ben vergeet ik de vermoeiende reis weer. Deze keer in Pakse is het helaas anders want zowel Suus als ik voelen ons beroerd. We zien deze dag dus maar als rustdag en doen allemaal even ons eigen ding. Slapen, eten bij de heerlijke Indiër op de hoek, rondlopen en ons laten informeren over de bekende Lao Loop.

In een aantal plaatsen in Laos is het een belevenis om één of meerdere dagen een scooter te huren om een rondje, een loop, te rijden. Zo ook in Pakse. We starten met ons groepje meiden in ieder geval tegelijk en de tweede dag gaan we onze eigen weg. We huren een scooter en we krijgen een route mee. Lang leve de app ‘Maps me’ want die brengt ons zonder moeite waar we moeten komen. Suus is nog steeds niet lekker dus ik rijd en zij navigeert, topteam.

Na een uur stoppen we bij de eerste waterval, Tad Pasuam. We moeten even zoeken en rondlopen maar uiteindelijk vinden we de prachtige grote rotsen waar het water als een gordijn overheen sijpelt.

Het is zo’n mooi plekje met een fijne vibe dat we er even wat tijd doorbrengen voor we onze weg vervolgen.

De volgende stop is bij mr. Vieng, de eigenaar van een koffieplantage. Aangezien we ons nog niet topfit voelen installeren Suus en ik ons in de hangmatten en de andere meiden krijgen een rondleiding over de plantage.

We rusten even uit, nemen een pauze en dan gaat de rit weer verder.

Het touren is lekker. In Pakse, de grote stad, is het erg heet en het is dus fijn om een briesje te voelen.

Daarnaast merken we dat naarmate we verder rijden, de wind koeler wordt. Sterker nog, op een gegeven moment zien we de lucht betrekken en voelen we duidelijk de dreiging van een bui. Hier waren we al voor gewaarschuwd. Als we de eerste dikke druppels voelen rijden we nog even verder want ons eindpunt van dag één moet in de buurt zijn. Dan gaat het helemaal los en besluiten we toch even te stoppen om te schuilen.

De regen valt met bakken uit de hemel en we kijken en luisteren vol verwondering naar de dikke druppels die voor ons op de grond en op de golfplaten van het overdekte winkeltje vallen.

Wanneer de bui redelijk voorbij lijkt te zijn hullen we ons in onze regenponchos en gaan we op zoek naar onze eindbestemming van deze dag, Tad Lo. Vijf westerse toeristen op drie scooters met felgekleurde poncho’s op, het moet een bezienswaardigheid zijn geweest.

Het is weer even zoeken maar we vinden Tad Lo en daar gaan we op zoek naar een slaapplaats. We kloppen aan bij een guesthouse met bungalows en er zijn er nog twee voor ons vrij.

Als we een uur later uitgehongerd van ons diner zitten te smullen worden we onderbroken door twee jongens die binnen komen lopen. Het zijn Joppe en Stephan, twee Nederlanders die we al vanaf de slowboat steeds tegenkomen. Omdat we allemaal niet kunnen geloven dat we elkaar op deze manier weer tegen het lijf lopen is het natuurlijk weer hysterie alom. We knuffelen, lachen en praten bij tijdens het eten.

Het oude vrouwtje dat werkt bij het restaurant, steeds de bestellingen verkeerd begrijpt en een oude heks leek te zijn, blijkt een lieverd. Ze deelt zelfgeknoopte armbandjes uit en ze doet ze persoonlijk bij iedereen om die dit wil. Er zijn wat kindjes die in het restaurantje werken en er zijn nog wat toeristen die hier tijdens de loop ook de nacht doorbrengen. Gezelligheid dus!

Niet al te gek laat besluiten we met de meiden om naar de bungalows te gaan. Het is toch vermoeiend zo’n dag rijden en morgen willen we weer op tijd op. We kletsen nog met z’n vijfen op onze veranda. Morgen gaan we namelijk echt allemaal onze eigen weg dus het idee van afscheid nemen maakt dat we elkaar nog even opzoeken en praten over wat we hebben beleefd en nog gaan beleven.

Na een redelijke nacht ontbijten we met elkaar en dan gaan we met de hele bups op pad. We stoppen nog even bij de waterval van Tad Lo.

We maken ook wat groepsfoto’s want we nemen afscheid van elkaar als groep. Maike en Martha gaan na de loop een andere kant op dan wij dus we delen dikke knuffels uit met de afspraak dat we, als iedereen weer in Nederland is, een reünie organiseren. De jongens en Kiek zien we misschien nog in het zuiden dus we spreken af contact te houden om over een paar dagen weer herenigd te worden.

Suus en ik springen op onze scooter en gaan er vandoor. De rest van de groep doet een langere loop dus zij nemen een andere route dan wij. Uiteindelijk halen ze ons nog een keer in maar dan zijn we echt weer samen.

En dan worden we meteen weer geconfronteerd met wat pech. Opeens geeft de meter aan dat de benzine bijna op is en de wolken pakken zich samen in een kleur die weinig goeds voorspelt. Helaas zitten we nu in een gedeelte waar weinig te vinden is dus zowel benzine tanken als schuilen is geen optie. Toch een beetje nerveus zitten we met onze poncho’s aan op de scooter. De benzinestations die we tegenkomen hebben geen benzine, top. We rijden door, de meter ondertussen in het rood, en dan ineens valt m’n oog op een hutje met twee reservoirs. Ik trap op de rem en ja hoor, het is benzine! We gooien de boel helemaal vol en aangezien het opgeklaard is kunnen de poncho’s weer af. Opgelucht zitten we een stuk relaxter op de scooter.

Het touren is fijn, we zien op deze manier voor mijn gevoel een groot deel van Laos. De hoofdwegen zijn goed te doen dus het is prima rijden en er is veel te zien. De dirtroads naar de watervallen zijn vaak wat pittiger maar dat vind ik dan juist wel weer kicke. We zien kleine dorpjes met zowel mooie betonnen huizen als kleine hutjes. De meeste huizen staan op palen omdat in het regenseizoen met de hevige regenval de kans op water in je kelder groot is.

We rijden door tot Tad Yuang, een hoge waterval die we van bovenaf kunnen bewonderen.

Bij het zien van de trap ofwel ladder naar beneden kiezen we ervoor om niet de hele weg naar beneden af te leggen. Soms ben ik liever lui dan moe en dat mag want het is tenslotte toch ook vakantie!

De volgende en laatste stop is Tad Champi, daar lopen we wel een stukje voor naar beneden. Wat een mooie, serene plek.

Het is een waterval met een jungle erom heen en een meer waar het vallende water in uitmondt. We zitten er een poosje te genieten totdat ik gestoken word door een wesp. Dat is dan weer jammer, gelukkig is de angel er makkelijk uit te halen. Dit hoort er natuurlijk bij als je je in de natuur begeeft!

Het laatste stuk van de route rijden we in een keer door naar Pakse. Door wegwerkzaamheden is de weg saai en de omgeving niet om van te genieten. Achteraf was het een lange rit om in een keer af te leggen dus met zadelpijn strompelen we in Pakse van de scooter af naar ons hostel. Terug bij het hostel, Phonesavanh, waar we van de week ook al waren en dat gerund wordt door een lieve Franstalige man. We zijn relatief op tijd terug dus de rest van de dag brengen we bij de bekende Indiër op de hoek en chillend in het hostel door.

De dag daarop worden we op tijd opgehaald om onze tocht te maken naar de laatste bestemming in Laos, namelijk the four thousand islands. We gaan naar een van deze vierduizend eilanden, Don Det. Dit eiland is een ware trekpleister onder de westerse toeristen waar vooral gerelaxt wordt.

Er is vrijwel niets naast barretjes, restaurantjes, zwembaden en reisbureautjes om de nodige tours en bustickets te kunnen boeken. We worden opgehaald door een minivan waarmee we na vier uur rijden afgezet worden bij het busstation bij de ferry. Na een stukje lopen in de bloedhitte springen we ongeduldig op de boot, klaar voor een briesje.

De ferry is een simpel bootje en brengt ons binnen een half uur aan wal van Don Det. We boeken een bungalow met twee hangmatten want dat is hoe we het voor ons zagen. Helaas wordt de bungalow naast ons even later bezet door een verliefd stelletje die logischerwijs een van ‘onze’ hangmatten bezet. Nu heb ik niks tegen verliefde stelletjes, maar dit was niet hoe we onze chilldagen op Don Det hadden bedacht. Dus we lopen rond en vinden andere leuke bungalows met twee eigen hangmatten op de veranda, zelfs nog goedkoper. Dus een half uur later staan we bezweet na snel alles te hebben ingepakt voor de eigenaar van de huidige bungalows te verkondigen dat we verhuizen. Gelukkig hadden we nog geen gegevens gegeven dus we komen er een soort van mee weg. Blij betreden we het terrein van mr. B om ons in onze simpele maar fijne nieuwe bungalow aan de rivier, aan de sunset-kant, te installeren.

image

’s Midags vinden we ook hier op Don Det weer een bar waar nonstop Friends wordt gedraaid dus dat is onze nieuwe vaste stek. Het is erg benauwd en bewolkt dus geen mooie zonsondergang bij de bungalow maar wel een prachtige lucht en constant flitsen van het naderende onweer in de lucht. We kletsen lekker aan de waterkant, chillen nog in de Friends bar en houden het dan op tijd voor gezie

image

n.

’s Avonds gaat het goed tekeer qua onweer en regen maar gelukkig houdt ons dak het goed en blijven we droog.

Bij het ontbijt de volgende dag zien we Manuela weer waar we in Vang Vieng tijdelijk afscheid van hadden genomen. Als we na het ontbijt naar onze bungalow lopen kan het allicht weer geen toeval zijn dat we bij het strand waar de ferry aanmeert Kiek, Joppe en Stephan zien staan. We rennen letterlijk op elkaar af en zijn van beide kanten blij elkaar te zien. Zij nemen ook hun intrek in de bungalows bij de rivier dus het is dolle pret.

Aangezien Suus en ik onderweg waren naar het zwembad vervolgen wij onze weg met de inmiddels gehuurde fietsen. Het eiland is echt heel klein en heeft onverharde wegen dus hobbelend fietsen we zwetend en zwoegend naar het zwembad. Als we aankomen valt alles van ons af en zijn we blij dat we er zijn. Het ziet er verfrissend uit, voor een kleine vergoeding kunnen we hier de hele middag chillen en dat is dan ook het p

image

lan.

Joppe en Stephan voegen zich een uurtje later bij ons en dan is het uit met de rust. Het is keten geblazen en we eten met elkaar een goede lunch. Kortom, een heerlijke middag.

Ploeterend werken we ons weer in het zweet op de fietsen om voldaan plaats te nemen in onze hangmatten, wat een uitvinding. Ik heb mezelf een hangmat beloofd voor thuis want alleen al erin zitten en wiegen maakt dat ik me ontspannen voel.

Gek genoeg zijn in Laos goede Indische restaurants te vinden en aangezien we in India niet helemaal los konden wat eten betreft maken we het hier goed. Ook op het kleine Don Det is er een te vinden. Het duurt even voor de bestelling voor je neus staat maar dan heb je ook wat dus Suus, Kiek, Joppe, Stephan en ik smullen van een aantal goede curry’s met naa

image

nbrood!

We buiken uit in de Friendsbar en aangezien er weinig mensen te vinden zijn in de barretjes en wij morgen op tijd op moeten zijn we op tijd terug in onze bungalows.

We moeten vroeg op de volgende dag want we hebben een dagtour geboekt met elkaar. Daar gaat onze rust, met dit groepje willen we gezellig met elkaar op stap! Er gaan nog meer mensen mee met de tour zoals Gerdien, een Nederlandse meid, maar ook Josh en Luke. Twee Engelse jongens die we al tegen zijn gekomen in Vang Vieng. Josh is onze buurman bij mr. B en Luke is hilarisch omdat hij heel de dag ‘Kapchailalai’ roept. Dit betekent ‘dankjewel’ in Laos maar omdat het zo lekker bekt roept hij het willekeurig heel de dag op van alles en nog wat. Nou dat neem je dus snel genoeg over, het is hysterisch. Samen met nog een aantal mensen zijn we met een flinke club dus hup in de kayaks. Dat is namelijk wat we gaan doen vandaag, een kayaktour.

Uiteraard zijn Suus en ik weer een team in de kayak! Na een flink stuk kayakken zetten we voet aan wal en laat de gids ons een eind lopen. We vragen ons even af of we een ‘walkingtour’ of ‘kayaktour’ hebben geboekt en we zijn dan ook blij als we na zeker een uur aankomen bij de woeste

image

waterval.

Het is even klimmen maar dan kunnen we ook in de waterval. Goed opletten vanwege de sterke stroming maar wat cool en lekker even verfrissend. We brengen er wat tijd door en lopen dan een stuk door om aan de waterkant, waar we weer in de kayaks zullen springen, de lunch te nuttigen. Een goed verzorgde lunch, de Thai weten goed hoe ze eten moeten maken.

Na de lunch moeten we een flink stuk kayakken. Met wat stroomversnellingen en lange stukken door peddelen is het best avontuurlijk dus genieten! Dan komen we uit bij een stuk open water waar al een aantal bootjes en kayaks liggen te dobberen. Dit is namelijk de plek waar we de Irrawaddy – zogenaamde rivier – dolfijnen zouden kunnen spotten. De gids roept al een aantal keer dat hij ze ziet maar helaas is hier niets van waar, grapjas… Dan na een paar minuten stil te hebben gelegen begint het publiek op een van de toeristenbootjes te roepen, vermoedelijk uit enthousiasme over de dolfijn die ze hebben gezien. We turen even mee over het water en dan is het raak. Het is maar een rivierdolfijn, maar toch heeft het iets als zo’n dier zich dan voor je neus ineens laat zien. Al snel is het moment alweer voorbij maar “yes!”, ik ben blij dat ik hem heb mogen zien want dat wilde ik heel graag hier bij de four thousand islands.

Het weer betrekt een beetje dus we zetten er wat vaart achter. Na een flink stuk kayakken, valt toch tegen als je een poos niet meer zo sportief bent geweest, komen we aan bij de stop. Daar worden de kayaks inclusief bijbehorende passagiers in een truck geladen. Vervolgens pakken we een boot om een stuk de rivier op te gaan en dan worden we weer e

image

rgens afgezet.

We moeten lopend een oversteek maken over een smal stuk van de rivier en dan nog een stuk lopen. Het is een tocht maar we omarmen het en genieten met elkaar van het klauteren en het uitzicht. De inzet wordt helemaal beloond als we aankomen bij de waterval waar het allemaal om ging.

image

Een groot gebied waar een aantal watervallen lijken samen te komen. Het geluid dat het water maakt is immens en indrukwekkend.

image

Ineens wordt het heel donker en de gids verzoekt ons om mee te lopen om iets verderop weer in de boot te stappen. En dan besluiten de wolken om te breken, het begint enorm te gieten en het wordt een stuk frisser. Aangekomen bij de truck worden we met z’n allen ingeladen. Het weer wordt alleen maar slechter en ondertussen onweert het ook flink. De gids wil ons weer in de kayaks jagen voor het laatste stuk maar ik schiet spontaan in de weigerstand. Het voelt niet verantwoord en we verzoeken de gids dan ook een oplossing te bedenken. Na meerdere pogingen geeft hij aan geen boot te kunnen regelen. Discussie hier en daar, dan moeten we maar betalen zegt hij, koppigheid vanuit ons. Enfin, er is uiteindelijk een ferry tot onze beschikking. Alle kayaks worden aan de ferry gebonden, de hele groep zit hutje mutje en het stort met bakken uit de hemel. We kunnen wel stellen dat het regenseizoen van start is gegaan in Laos. Even wil de boot niet starten maar een kwartier later horen we de motor en is er gejuich. Daar gaan we. Het is echt fris en de regen slaat in ons gezicht maar gelukkig is het water van de rivier warm en gooien we elkaar af en toe wat water toe om op te warmen. Wat een avontuurlijke dag, gezellig en vol verrassingen wat betreft natuurgeweld. De watervallen hebben indruk gemaakt en de omslag van het weer was een beleving op zich.

Een voordeel van het weer is dat het een stuk koeler is. Niet gedacht dat ik het zou zeggen maar iedereen trekt toch lichtelijk enthousiast een lange broek of iets met lange mouwen aan. Na zo lang hitte, zweten en puffen is dit best even fijn. En eerlijk is eerlijk, de temperatuur is nog steeds ontzettend goed te doen.

Na het wederom lekkere Indiase eten is het echt tijd voor afscheid van Kiek, Joppe en Stephan.

image

Het is bijzonder hoe vriendschappen ontstaan op zo’n reis. Het zijn vaak vriendschappen voor dat moment en na het bijbehorende afscheid is het prima om elkaar nooit meer te zien of te spreken. Maar zo nu en dan ontmoet je mensen die toch een beetje in je hart komen te zitten. En als je zoveel hebt gedeeld als groep weet ik zeker dat we met elkaar de moeite zullen nemen om elkaar in Nederland nog eens op te zoeken!

De volgende dag, ondertussen dik twee weken geleden, maken we ons klaar voor de vrij lange reis uit Laos naar Bangkok. Zoals dat gaat met reizen neem je afscheid, maar verwelkom je ook nieuwe vriendschappen. Josh en Luke gaan ook naar Bangkok dus met z’n vieren maken we de oversteek.

image

We beginnen met een ferry, stappen over op een busje die echt helemaal volgestouwd wordt met mensen en tassen. Bij de grens aangekomen is het een kwestie van een stempel in het paspoort krijgen en de grens over lopen via een tunnel. We worden verwelkomd door een bord met “Welcome in Thailand”, en dat voel ik me weer.

Laos, ik heb van je genoten. In twee weken tijd zijn we door je heen gesjeesd en heb ik me weer mogen laten verwonderen. Je vele toeristen zijn enthousiast en mede daardoor heb ik me twee weken lang weer even laten leven door alle indrukken. Ik heb je mogen zien vanaf en in het water, vanaf hoge hoogte, je pluche bergen hebben me betoverd en je kleine eilandjes hebben me rustig gemaakt. Gevaren door de lucht en over water, gereden met de bus, tuktuk en de scooter, gelopen, getourd en gedreven in een band. Ondanks je kleine oppervlakte heb je veel te bieden en kijk ik terug op een onvergetelijke tijd!

Op Thaise grond worden we met een tuktuk naar het busstation gebracht waar we de nachtbus betreden die ons in Bangkok zal afzetten. En ja hoor, na een koude (de airco loeide hard) maar prima reis komen we om 6:00 aan in Bangkok. We nemen afscheid van Josh, die ik in Bali waarschijnlijk weer zal zien, en Luke rijdt met ons mee naar Rest Inn. Dit hostel is ons de vorige keer goed bevallen dus we nemen weer onze intrede in de comfortabele bedden.

We hebben twee weken Zuid-Thailand voor de boeg en het voelt goed om weer in het vertrouwde Bangkok te zijn.

De avonturen in Zuid-Thailand zijn ondertussen beleefd maar nog niet beschreven. Ik heb plezier in het schrijven en ik kan niet wachten om weer met jullie te mogen delen maar ik ga eerst even acclimatiseren in Bali waar ik net ben aangekomen. Dus voor nu “Kapchailalai voor het lezen!”

Liefs,
Nienke

Lalalalalaos

Sabaidee allemaal,

Laos ligt alweer achter me maar wat een heerlijk land en daar heb ik veel over te vertellen!

Ruim 2,5 week geleden komen we eind van de middag aan in Luang Prabang waar Suus, ik en de andere meiden met een tuktuk naar ons hostel, LPQ Backpackers, worden gebracht. Suus en ik hebben geboekt maar de andere meiden niet en er is geen plek meer dus zij zoeken een plekje bij de buren. Na een paar uur in ons hostel besluiten we daar morgen ook naartoe te verhuizen want het is heel krap in de dorm en het personeel is niet erg aardig. Prima voor nu uiteraard.

image

We zijn aardig kapot van de reis dus we rusten wat en nemen dan een kijkje op de nightmarket. Wat heeft Laos leuke spullen! Kwijlend beloven we onszelf de laatste dag in Luang Prabang een shopavondje. Ik eet een hapje met Suus, Kiek en Maike en hierna duiken we ons bedje in om morgen weer fris en fruitig onze dag te kunnen beginnen.

image

Deze dag beginnen we rustig aan en begin van de middag gaan we met een georganiseerde bus naar de Kuong Si waterval. De chauffeur rijdt volgens Aziatische gewoonte als een malloot dus misselijk en bezweet strompelt twaalf man de bus uit na een uur rijden. Maar het is al gauw vergeten als we veel mensen zien die we op de slowboat hebben ontmoet.

image

Met z’n allen lopen we richting waterval. Onderweg komen we langs een berenopvang, er staan borden met uitleg over de redding van deze dieren maar de kleine verblijven geven me een ander gevoel. Ik blijf dit soort dingen moeilijk vinden.

image

Dan komen we aan bij de mooie waterval.

image

Het hele geheel bestaat uit een stuk of zeven plateaus waardoor je een flink stuk omhoog kunt lopen en iedere keer weer langs een mooie plek met water loopt.

image

Er wordt ons aangeraden om door te lopen bij een bord dat aangeeft dit gedeelte niet te betreden. Hier eenmaal aangekomen twijfelen we even maar als echte schapen lopen we achter het spreekwoordelijke schaap aan dat de dam over durft.

image

We betreden de ‘danger zone’ en na een paar minuten komen we inderdaad aan bij een prachtige plek waar we ook kunnen zwemmen. Het is een rustige plek maar met de groep waarmee we zijn is het toch algauw een druk bezochte plek.

image

Na een welkome verfrissende duik verlaten we deze ‘danger zone’ weer en drogen we op op een houten vlonder met uitzicht op een mooi deel van de waterval.

image

De rit terug naar het hostel is nog even turbulent met onze, laten we het houden op, bijzondere chauffeur. Maar we komen heelhuids aan en zijn blij met de gezellige en mooie middag. Na een douche begeven we ons naar Mount Phou Si voor de zonsondergang. Met lange broeken in verband met de aanwezige tempel bovenop de berg beklimmen we de inmiddels bekende trappen in de hete zon. Bezweet komen we aan en zoeken we een plekje om wat mooie plaatjes te schieten.

image

Ondertussen is heel de groep waarmee we op de slowboat en bij de waterval waren gearriveerd en maken we het ons gemakkelijk om de zonsondergang te aanschouwen.

image

En die is prachtig. Het uitzicht is als een ansichtkaart en we genieten met een mee naar boven gesmokkeld biertje van dit moment.

image

De zonsondergang doet zijn intrede met een bijbehorend adembenemend uitzicht.

image

Een van de mooiste zonsondergangen die ik tot nu toe heb mogen zien.

image

Als het nog net niet helemaal donker is lopen we met elkaar naar de nightmarket waar een gedeelte is met eten. Er is een buffet waar je onbeperkt mag opscheppen.

image

Vanwege de lange kleding, de tocht naar beneden, het hoge energielevel van de groep en het smalle overkapte buffetstraatje gutst het zweet van onze hoofden. We scheppen op en eten allemaal ons maaltje op. In rust want het is smullen. Aangezien je onbeperkt eenmaal mag opscheppen is het een rotzooitje in een bakje maar laagje voor laagje door het voedsel heen werkend kom ik steeds weer nieuwe smaken tegen. Wat kan eten toch fijn zijn.

Na een douche gaan we met de hele bende naar Utopia, een loungebar waar veel westerlingen zich verzamelen. Een gezellige vibe waar we ons prima vermaken.

image

Rond 23:00 sluit de toko en dan laten we ons meesleuren in de stroom van het toerisme. Het is hilarisch en onwerkelijk maar de hele goegemeente verplaatst zich middels tuktuk naar een bowlingcenter. Ja echt, met een bowlingbaan dus! Een loods met tl-licht, prettig na een avond dansen, een stuk of tien bowlingbanen en heel veel toeristen waarvan zeker de helft minstens aangeschoten is. Hysterisch!

image

Suus en ik vormen een team en gooien strike na strike! Oké, twee strikes en we worden tweede maar we hebben een lol en huppelen over de bowlingbaan van vrolijkheid omdat het eigenlijk allemaal nergens op slaat. Bowlen in Laos, je moet het meegemaakt hebben!

image

De volgende dag nemen Suus en ik een chilldag. We doen het rustig aan en lopen wat door de stad Luang Prabang. Het is een leuke stad met een gezellig sfeertje. Laos is een Franse kolonie geweest en dat is terug te merken in sommige delen van de stad in de bouwstijl. Daarnaast is het terug te vinden in het lokale voedsel dat overal te vinden is, brood. Bakkerijtjes met verschillende soorten brood en stalletjes op straat waar sandwiches worden verkocht met allerhande beleg.

Het diner nuttigen we weer aan het buffet op de nightmarket want het is zoals gezegd goed eten en ook nog eens voor weinig geld.

image

We struinen nog wat over de nightmarket en houden het na de lange avond van gister vanavond op tijd voor gezien.

Een andere reden om op tijd naar bed te gaan is dat we de dag erna rond zonsopgang, oftewel 5:30, op staan. In Luang Prabang komen rond die tijd namelijk monniken uit alle hoeken van de stad naar de hoofdstraat om hun aalmoezen te ontvangen.

image

Ontelbaar veel monniken lopen in hun mooie monniksgewaden langs de straat met een ketel waarin zij voedsel ontvangen. Dit wordt gedoneerd door de lokale bevolking en soms ook toeristen.

Met gepaste afstand kijken we toe. Het heeft iets nederigs, twee kanten op. Aan de ene kant krijgen de monniken eten gedoneerd en zijn ze hierin afhankelijk van de maatschappij. Aan de andere kant zitten de mensen die dit doneren op hun knieën, in ieder geval lager dan de monniken, en geven ze op een respectvolle maar ook nederige manier het eten. Het is een symbolisch ritueel waarin voor mij het principe van ‘geven en nemen’ zichtbaar is. De monniken krijgen maar geven de leer van het boeddhisme door. De maatschappij geeft eten en krijgt hiervoor een ‘schoon’ karma terug.

In de loop van de ochtend ga ik met Suus, Kiek, Maike en Martha (een Belgische meid die zich ook heeft aangesloten) met een minibusje op naar Vang Vieng. De rit is hobbelig maar wat een prachtige natuur.

image

Het is heerlijk om verwonderd te worden door dit nieuwe land met nieuw soort natuur. De bergen zijn adembenemend. Ze lijken gemaakt van oase (denk aan kerststukjes) en pluche, een nieuw soort beschrijving die Suus en ik ter plekke bedenken bij dit aangezicht.

In Vang Vieng lopen we met de club meiden door de stad en zoeken we op de bonnefooi een hostel. Chill Lao wordt aangeraden door toeristen op straat dus daar checken we tien minuten later in. Het hostel doet de naam eer aan want de dorm heeft airco en wifi dus chillen is een goed tijdverdrijf de rest van de middag!

Vang Vieng zit vol karakteristieke, toeristische kenmerken. Zo is er de serie Friends, wie kent het niet. Een aantal restaurants in deze stad hebben tv’s waar nonstop Friends wordt afgespeeld. Ik als ware fan ben dolgelukkig! De komende dagen ben ik regelmatig in de Friends bar te vinden, er is goeie wifi en goed eten!

image

Het is lastig uit te leggen maar na 2,5 maand reizen is het heerlijk om even doelloos te staren naar een scherm en je te laten vermaken.

’s Avonds vinden we een leuke plek ‘Earth Bar’ met live muziek en de ‘slowboat-ploeg’.

image

Iedereen doet over het algemeen dezelfde plekken aan en aangezien een hoop mensen van de groep ook nog eens Nederlands is, schept het toch een band. Iedereen doet lekker zijn eigen ding maar het is altijd weer feest als we elkaar tegenkomen. In Vang Vieng is het dus niet anders.

Na gedanst te hebben op de live muziek zoeken we een club op waar veel mensen te vinden zijn. De Sakura Bar is een plek waar mensen naartoe komen om te drinken en dansen.

image

Ik doe een drankje mee, al is het meer om het shirtje dat ik erbij krijg, een shirt dat je overal ziet al reizend in Laos. Ook al houd ik normaal niet van dit soort collectieve hypes, dit keer doe ik er gezellig aan mee. Tegen middernacht sluit de toko en gaat het feest ergens anders door maar ik en Suus met nog een paar meiden zoeken ons bedje op na deze geslaagde avond.

Het is tijd om deel te nemen aan de volgende hype in Vang Vieng, namelijk tuben. Dit houd in dat je met een grote band de rivier op gaat om je met de stroom mee te laten drijven naar een eindpunt. Voorheen was dit voornamelijk een activiteit waarbij veel toeristen het nodig vonden zich ladderzat te drinken en waar drugs misbruikt werd waardoor er jaarlijks zo’n 70 doden vielen. Een paar jaar geleden heeft de regering ingegrepen en moesten bijna alle barren langs de rivier sluiten. Er zijn er nog maar twee over en de tocht is hierdoor een stuk gemoedelijker geworden. Suus, Kiek, Martha en ik doen de relaxte variant want we willen graag levend de rivier uit komen.

image

Als we na twee minuten drijven het water worden uitgevist bij de eerste bar slaan we de drank met de bijbehorende spelletjes dus vriendelijk af en installeren we ons weer in onze tubes.

image

Het is echt genieten geblazen. De rivier is een welkome afkoeling, de tube ligt lekker en de omgeving is weer prachtig. We vermaken ons de hele middag met dobberen, chillen, kletsen en zo nu en dan peddelen.

image

Als we dan ook nog eens na een douche in een hangmat liggen in de Smile Beach Bar (een openluchtbar) tijdens de zonsondergang aan de waterkant weet ik het zeker; wat heb ik het goed.

image

We sluiten de dag af in de geliefde Friends bar en ondanks dat ons hostel een broedplaats is voor dronken toeristen chillen we in onze dorm verder met wifi en airco. Met vijf meiden in een dorm kunt u zich voorstellen dat er zich een waar kippenhok ontvouwt. Echt, ik heb bijna in m’n pyjamalegging geplast van het lachen en waarom weet niemand. De kracht van vrouwenhumor.

De regen doet zijn intrede deze nacht. En dat hebben we geweten. Rond 6:30 lig ik al wakker te luisteren naar de regen met het onweer en ineens is het alsof de hel losbarst. Uit het niets komt het water letterlijk door het plafond. Suus roept iedereen wakker en ik doe het licht aan in onze 12-persoonsdorm maar als ik zie dat het water precies op de plek van de lamp (lees: peertje aan een stroomdraad) naar beneden komt zetten, doe ik het weer uit. Het personeel dat ik ondertussen heb geroepen zet het even hard weer aan en lijkt even niet te weten wat te doen. Aangezien het onweert kijken Suus en ik elkaar aan en met één blik begrijpen we elkaar, “wegwezen uit deze kamer”. De backpacks liggen in boxen met slotjes onder de bedden en ondertussen loopt het water over de vloer. Nog net op tijd voordat het mijn backpack bereikt kan ik hem onder mijn bed vandaan halen en hem erop gooien. Ik heb nog nooit zo snel m’n tas ingepakt. Ik ben rustig, maar adrenaline giert door m’n lijf. Het water komt als een waterval uit het plafond en het staat ondertussen ongeveer tot aan de enkels. Gelukkig kunnen we naar een dorm aan de andere kant van het hostel en daar zitten we droog. En dan is het wachten tot het stopt met regenen en we doen geen oog meer dicht uiteraard.

image

We krijgen ontbijt en als het regenen gestopt is gaat het personeel aan de slag. Alles wordt gedweild en een paar uur later is het alsof er niets is gebeurd. Lekker wakker worden dit!

Voor vandaag hebben we ons aangemeld voor een dagtour dus met slaperige oogjes verzamelen we ons in de tuktuk die ons op komt halen. Suus, Fiona, Kiek, Martha en ik zijn de enige westerlingen. Verder lijkt het alsof heel China/Japan/Korea zich heeft verenigd, herkenbaar aan de selfiesticks en camera’s. We beginnen de dag bij de ‘watercave’, een ontzettend toeristisch gebeuren maar niet voor niets want het is een happening. We worden op tubes een grot ingejaagd waar we ons door middel van een touw moeten voortbewegen. Onze spullen waaronder camera’s blijven op het droge en we krijgen een hoofdlamp zodat we wat licht bij ons hebben. Het begin is even spannend want het is best smal en nauw. We slepen ons aan het touw, drijvend in de tubes, door de grot en het is echt heel gaaf. De grot zelf is prachtig en doordat het donker is heeft het iets avontuurlijks. We barsten met elkaar in zingen uit omdat het zo lekker echood met als climax de Titanic klassieker ‘My heart will go on’ omdat we ons toch een beetje filmisch vergaan voelen op ons bandje in een grot. Aan het einde van de grot verzoekt de gids ons om even stil te staan en alle hoofdlampjes uit te doen. In deze grot zitten geen vleermuizen, krokodillen en dergelijke dus dat valt mee maar met de intense stilte voelt het toch een beetje spannend om in deze grot te zijn.

Op de terugweg ervaar ik de aanwezigheid van een hysterische Aziaat aan mijn zijde. Aangezien we in een rijtje het touw volgen heb ik Suus links van me en rechts een Aziatische vrouw die de paniek in haar ogen heeft staan. Niet echt chill want ze klampt zich ofwel aan mijn hand ofwel aan mijn band vast.
Ik ben echt behulpzaam ingesteld maar in deze situatie ben ik even voor “ieder voor zich” dus ik weet haar van me af te schudden en de tocht naar buiten wat meer ontspannen te voltooien.

Na de watercave krijgen we een goed verzorgde lunch en gaan we door naar een volgende grottempel. Mooi om te zien maar we blijven niet lang want het is tijd om te gaan kayakken!

Suus en ik zijn niet uit elkaar te krijgen en springen samen in een van de kayaks. We kayakken hetzelfde stuk als we met de tube gisteren hebben afgelegd en aangezien het met een kayak vijf keer zo snel gaat is het een makkelijke opdracht. Leuk om even sportief bezig te zijn en te merken dat ook hierin Suus en ik een goed team vormen!

image

Na het kayakken zijn we wel wat moe maar de dag heeft nog een knallende afsluiter, namelijk de ‘Blue Lagoon’. Dat klinkt veelbelovend maar helaas wordt de belofte niet ingelost. We komen aan op een plek waar het echt heel erg druk is en vooral de Chinezen lijken deze plek goed te kunnen vinden en waarderen. De zogenaamde ‘Blue Lagoon’ is een groenig watertje met een hoge boom waar je vanaf kunt springen, geïmproviseerde schommels gemaakt van banden en een soort liaan waar je slingerend het water mee in kunt springen.

image

Vanwege de drukte, het hysterische gegil en niet lekker uitziende water zoeken wij een plekje in het gras om een uurtje te liggen. En daarmee zit de dagtour erop. Ondanks dat niet alles was wat we ervan hadden verwacht hebben we het leuk gehad, hebben we veel meegemaakt én ook mooie dingen gezien!

image

We brengen onze avond door in de Friends Bar, mede om plannen te maken voor de rest van Laos. De weersvoorspellingen vallen namelijk tegen, hitte en regen, waardoor we het een en ander besluiten om te gooien. Voordeel is dat Suus, Kiek, Maike, Martha en ik nog even met elkaar door blijven reizen dus we boeken meteen de benodigde bustickets.

De dag erop worden Suus en ik samen om 5:40 opgehaald. Achterlijk vroeg, ik weet het maar het is voor een gaaf avontuur. We gaan namelijk een luchballonvaart doen!

image

Een aantal dingen die ik doe of op de planning staan deze reis zijn lang gekoesterde dromen of wensen. Een luchballonvaart was dit niet, het was meer iets wat ik ooit nog eens wilde doen. En waarom niet in Laos, als ik er dan toch ben?

Dus een kleine spontane actie en daardoor ook wel echt heel erg spannend! We worden in een pick-up naar een veld gebracht waar de luchtballon al klaar ligt. Nadat de ballon met het mandje rechtop staat mogen we instappen. Met 6 Chinezen naast ons is het mandje vol en is het tijd om te gaan!

image

We stijgen vrij snel op en zien het zonnetje al doorbreken. Het is wat mistig maar dat maakt het uitzicht niet minder mooi.

image

De bergen in Laos blijven me verwonderen en de “oh’s” en “ah’s” gaan regelmatig over mijn lippen.

image

Ongeveer 40 minuten lang hangen we in de lucht. We varen en draaien regelmatig waardoor we echt constant mooi en nieuw uitzicht hebben. Het is magisch en een bijzondere manier om Laos van deze hoogte te zien. Ik kan het ergens niet geloven, zo mooi is het!

image

Er is me wel eens verteld dat je de lucht in gaat, snel weer daalt en dat het daardoor het geld niet waard is. Daar ben ik het niet mee eens. Na een poosje in de lucht te hebben gevaren zetten we de landing in en dat is prima. We hebben de ervaring meegemaakt en het is prima om weer naar de grond te gaan. De landing voelt heel apart. Het is echt varen maar dan in de lucht en dan ook nog eens dalend. Niet uit te leggen!

image

Eenmaal aan de grond maakt m’n hart een sprongetje, wat was dit kicke! De volgende keer dat ik waar dan ook een luchtballon zie denk ik niet meer “wauw, dat wil ik ooit nog eens meemaken”. Nee, ik denk dan “wauw, wat was dat kicke in Laos!”. Hoe leuk is dat?

Het is goed 🙂

Liefs,
Nienke

De grens opzoeken

Sabaidee allemaal,

Ik begroet jullie zoals de mensen elkaar in Laos begroeten want dat is waar ik me nu bevind. Maar om mijn reisverhaal compleet te houden blik ik nog even terug op Noord-Thailand.

Pai is mijn een na laatste bestemming van Noord-Thailand en ik kijk er naar uit. Het is een klein bergdorpje dat stikt van de toeristen maar er moet een heerlijke sfeer hangen dus ik ben benieuwd! Het minibusje neemt me mee de bergen in en 762 bochten later, gelukkig zat ik voorin en was de chauffeur getalenteerd, sta ik met mijn backpack op m’n rug op het busstation in Pai.

Ik regel een transfer naar het hostel en 10 minuten later staat er een scooter met zijspan inclusief vlaggetjes voor m’n neus.

image

Op naar Circus School and Hostel waar ik incheck op een plek waar allerlei mensen bij elkaar komen om te genieten van de sfeer in Pai. Zoals de naam verraadt is het ook een circusschool dus er zijn ontzettend veel attributen beschikbaar om kunstjes te leren zoals hoelahoepen, jongleren en koorddansen. Er is een zwembad, een bar en een pagoda.

image

image

Tegelijkertijd vind ik het er geweldig en moet ik een beetje wennen. De sfeer van Pai is fijn en de omgeving prachtig maar het hostel is heel erg druk waardoor ik even de kat uit de boom kijk.
Chillend in het zwembad raak ik aan de praat met een Duitse meid, Manuela, waar ik het goed mee kan vinden.

image

Tijdens het reizen kom ik veel jonge mensen tegen en Manuela is van mijn leeftijd dus we merken dat we het ook over andere dingen kunnen hebben samen, fijn! Eind van de middag kijken we bij het zwembad de prachtige zonsondergang en besluiten we dat het leven goed is.

image

Vanavond is er een familiediner en wat is een beter moment dan mensen te ontmoeten dan tijdens een lekker maal? Dus onder het genot van een Aziatisch buffet waar we onbeperkt van mogen eten, kletsen we als hostelgangers met elkaar en stellen we elkaar op de hoogte van onze reisplannen. Manuela en ik brengen de avond door bij het hostel want er wordt een heuse fireshow gegeven.

image

Zowel professionals als beginnelingen die overdag flink hebben geoefend laten hun kunsten zien. Ik ben fan van de hoelahoep geworden. De meiden die dit de hoepel om hun lijf draaien bewegen ontzettend vrouwelijk, snel en elegant. Geweldig!

In het hostel gaat iemand tekeer met glitter. Oftewel men stelt zich op voor de ventilator, dan wordt er een handje glitter voor gegooid et voilà, glitter in uwe gezicht! Eerst ben ik wat terughoudend want die zooi zit dan overal maar onder het mom “everyone needs some glitter in their life” laat ik me overhalen. Alsof er een eenhoorn over me heen heeft gekotst loop ik de rest van de avond, correctie de rest van de week, rond met glitter in het haar en gezicht! Why not?

We genieten van de show en besluiten laat op de avond nog een dansje te gaan doen in het centrum. De barretjes sluiten allemaal rond middernacht maar de ‘Don’t Cry Bar’ blijft nog een paar uurtjes open voor de fanatiekelingen.

De volgende dag zie ik Maike en Kiek weer die ik tijdens de jungletrekking in Chiang Mai heb leren kennen. Samen met hen en Manuela huren we scooters omdat dit in deze omgeving de beste manier is om je te verplaatsen.

image

Op deze gezellige tourdag beginnen we bij de Canyon. Zonder bloed en tranen maar wel met veel zweet beklimmen we de Canyon om aan het einde met een geweldig uitzicht beloond te worden. Dat is een foto waard.

image

Nadat we weer terug geklommen zijn puffen we nog even na maar dan bestijgen we onze stalen rossen weer om te genieten van een lekker windje tijdens het touren.

image

We gaan naar een zogenaamde landcrack waar jaren geleden na een aardbeving een spleet in de aarde zou zijn gekomen. Het is zo ontzettend indrukwekkend dat we er serieus naar boven lopend straal voorbij lopen en ons in de hitte afvragen waar die verdomde landcrack is. Een medetoerist wijst ons er naar beneden lopend op dat we er op dat moment naast lopen. Top dit!

image

Wat er eigenlijk veel leuker is dan deze godvergeten landcrack is dat er een kraampje te vinden is waar je zelfgemaakte limonade en snacks zoals papaja en bananenchips krijgt.

image

Op basis van een zelfgekozen donatie mag je dit nuttigen en schromen ze niet om je te blijven voorzien. Dus hier brengen we even wat tijd door om uit te puffen. Na een fijne dag touren sluiten we de dag af in het centrum van Pai. Er is iedere avond een nightmarket met leuke kraampjes en eettentjes. Een mooie plek om voor weinig geld lekker te eten en nieuwe dingen te proberen. De typisch Thaise padthai is niet helemaal mijn ding maar er is genoeg anders lekkers te vinden.

Na de nightmarket duiken Manuela, Maike en ik nog de kroeg in en genieten we dansend van live muziek.

image

De volgende dag worden Manuela en ik geconfronteerd met de keerkant van een bezoek aan Pai. Het is een klein dorpje dat stikt van de toeristen. Dat maakt het een prettige plek maar het is ook een beetje surrealistisch. Het dorp leeft op het toerisme en dat is te merken in de winkeltjes, restaurants en het gemak waarmee je aan drugs kunt komen. Op dit moment is er om de dag een plek waar politie staat om toeristen te checken op drugs. We worden tweemaal met de scooter aangehouden en in plaats van dat er gevraagd wordt naar het rijbewijs, wordt er meteen gevraagd of we wiet bij ons hebben. Het schijnt dat de politie op deze manier wat bijverdient omdat de toeristen die gepakt worden zichzelf uit kunnen kopen. Corrupte zooi dus. Voor ons geen problemen dus we staan er even bij stil maar accepteren daarna dat het is wat het is.

Manuela en ik verhuizen van Circus School and Hostel naar een rustigere plek waar we samen een eigen bungalow met hangmat op de veranda betrekken. Circus was gezellig maar iets te veel gekkigheid dus hier voelen we ons meer op ons plek en voelen we neer de vibe van het relaxte Pai.

image

Vandaag gaan we een flink stuk touren. Kiek, Manuela en ik wagen ons aan een twee uur durende scootertocht door de bergen met als einddoel de Lod Cave. Bocht na bocht trotseren we, we dalen en stijgen en inderdaad na twee uur komen we heelhuids en onder de indruk van ons eigen avontuur aan bij de Lod Cave.

image

Hier brengen we onze tijd door met een tour. We laten ons à la Harry Potter op een bamboevlot met alleen een olielantaarn een donkere grot in varen. We stoppen halverwege en maken dan een lange wandeltocht met een gids. Deze gids heeft een Engels vocabulaire van likmevessie dus af en toe stoot hij een woord uit wat dan slaat op de gelijkenis van de rots die we zien. Een “Elephant”, “tooth” en “crocodile” later geef ik het op om een zinnig woord uit deze man te krijgen maar hij kent de weg en heeft een lantaarn dus ik volg gedwee.

image

De grotten doen me denken aan een van de grotten die ik in Vietnam heb gezien dus ik ben niet verwonderd maar het is wel de moeite waard!

image

Op de terugweg naar de uitgang besluiten de meiden dat het leuk is om vanaf het bamboevlot de vissen te voeren. Nou, dikke pret voor Nienk want volgens eigen verzonnen theorie ben ik voor alle dieren bang behalve zoogdieren. Wat een ellende, als ze maar één korrel visvoer het water ingooien beginnen zo’n twintig karpers, en ik overdrijf echt niet, tegelijkertijd hysterisch te spartelen. Dus ik spartel vanaf het vlot gezellig hysterisch mee en ben blij als we weer aan wal staan.

image

In Pai ervaar ik nog wat naweeën van de vijfdaagse meditatieretraite en ik heb gemerkt dat scooter rijden een fijne manier is om even in mijn eigen wereldje rust te krijgen. Dus de twee uur durende terugweg is geen straf. Tel het, ondanks de droogte, mooie uitzicht daarbij op en het zijn twee goed gespendeerde uren.

image

Manuela en ik pakken even onze rust bij onze bungalow en een paar uur laten ontmoeten we Maike weer bij de nightmarket voor een goeie maaltijd.

image

Ondertussen is het op deze dag Koningsdag, oftewel Kingsday want de internationale toeristen zijn al op de hoogte gesteld door de (zo blijkt) vele Nederlanders hier. We nemen een kijkje in een van de barretjes waar men besloten heeft dat Kingsday een reden is voor een goed feestje. We doen mee met de facepaint, want ik hou ervan, maar verder is het ons iets te boerennederlands en kiezen we het hazenpad.

image

Tijd voor een spontane actie. We zien twee meiden met twee scooters en na een praatje begrijpen we dat ze naar Pai Long Beach gaan, een eindje verderop, voor het feestje waar we al over hebben gehoord. En dit is de plek waar ik de beste Pai vibe heb gevoeld van mijn tijd in dit fijne hippiedorpje. We komen aan en er is een jamsessie gaande.
Er staan locals en toeristen te dansen op hun blote voetjes, er zitten mensen op kleedjes te genieten van de sfeer en er zijn meiden aan het hoelahoepen. Ik ben even helemaal op m’n plek.

image

De lokale mannen zijn mij iets te amicaal dus die hou ik op afstand, een overblijfsel van de opgedane ervaringen in India en Sri Lanka maar so be it. Ik ga op in de sfeer en ik dans alsof m’n leven ervan af hangt. Heerlijk. Tot in de late uurtjes dansen we onder de sterren en na afloop praten Manuela, onze nieuwe vriendinnen en ik over het leven en welke richting we allemaal op willen. Een nacht om niet te vergeten.

De volgende dag verwennen Manuela, Kiek en ik onszelf met een dagje aan het zwembad.

image

Beetje zonnen en zwemmen, goed te doen!
Na afloop dineren we weer op de nightmarket, laat ik m’n haar versieren met een heuse hairwrap en eindigen we in de jazzbar.

image

Ondertussen zitten aan meerdere tafeltjes al mensen die ik ken, het bacpackwereldje is eigenlijk maar klein.

image

image

Na de jazzbar bezoeken Manuela en ik nog een keer de fireshow bij Circus waar we ondertussen al een hoop mensen kennen. Ik laat me weer even betoveren door het vuur en de hoelahoeps en daarna is het tijd om in te pakken zodat alles klaar staat voor morgen.

image

Want de volgende dag gaan we met elkaar naar de laatste bestemming in Noord-Thailand, Chiang Rai. Onderweg stoppen we bij de grote White Temple, een van de bekende bezienswaardigheden in Chiang Rai.

image

Eind van de middag vliegen Suus en ik elkaar in het fijne Mercy Hostel elkaar weer in de armen. Te veel te vertellen en te veel gezelschap dus even is het hysterie alom en dan zoeken we een rustig momentje om bij te kletsen. We herkennen bij elkaar de verwarring die de ervaring van de meditatieretraite ons heeft bezorgd en wat is het fijn om dit te kunnen delen!

Maike, die eerder dan wij uit Pai is vertrokken is Suus toevallig (toeval bestaat lekker niet) tegengekomen. Daarnaast heeft een Engels meisje zich er nog bijgevoegd. Met deze club van ondertussen zeven meiden gaan we onze oversteek naar Laos maken.
Na een gezellige avond met een flinke bui op ons hoofd en een bezoekje aan de nightmarket in Chiang Rai worden we de volgende ochtend vroeg opgehaald.

image

In gedachten neem ik afscheid van het derde land dat ik bezoek deze reis. Noord-Thailand, je hebt me veel gebracht in drie weken tijd. Ik ben met mezelf geconfronteerd, ik heb dromen mogen waarmaken, olifanten van dichtbij mogen zien en knuffelen, ik heb doorgezet toen ik dacht dat ik niet meer kon in de jungle, mooie mensen heb ik mogen ontmoeten, ik heb ervaren dat lokale bevolking ook leuk en aardig kan zijn, Pai was de pleister op mijn wond van persoonlijke conflicten en ik heb met waterpistolen door je straten mogen lopen vanwege Songkran. Dat en nog veel meer, ik ben toe aan een nieuw land om alle opgedane ervaringen een plekje te kunnen geven maar wat koester ik jou voor eeuwig.

We beginnen de turbulente reis met een minibusje waarmee we naar de grens worden gebracht. De chauffeur is ietwat enthousiast maar hij begeleidt ons goed bij het invullen en verzorgen van de juiste papieren.

image

Eenmaal aan de grens is het een kwestie van paspoorten checken, betalen voor het visum voor Laos en een stempel in het paspoort ontvangen. Yes, weer één erbij!

Hierna is het wachten op de tourbus die ons daadwerkelijk de grens overbrengt, dan stappen we in een tuktuk en worden we naar een plek gebracht waar we voorbereidingen kunnen treffen voor onze tweedaagse reis met een slowboat die we voor de boeg hebben.

image

De slowboat is een lange boot waar officieel zo’n 80 mensen op mogen maar waar we met 120 man op elkaar gestouwd worden. Prima. Hutje mutje kijken we elkaar allemaal eerst wat verdwaasd aan maar al snel vindt iedereen een plekje, danwel op een stoel danwel op de grond op een reddingsvest als kussentje want waarom zou je die dragen?

image

Van 11:30 tot 17:30 zitten we op de boot. Met een fris briesje is het goed te doen qua temperatuur maar het is best een lange tijd. Er zitten op de boot meer Nederlanders dan op een gemiddelde sloep in de grachten van Amsterdam dus dat brengt wel hilariteit alom. De zes uur breng ik door met gezellig kletsen, lezen, muziek luisteren, dutten en turen in de verte. 

image

Wat ik niet wist maar wel blijkt is dat Laos prachtig is.

image

We stoppen in het kleine dorpje Pakbeng waar helaas de faciliteiten naar onze ervaring niet best zijn. De mensen daar leven op het toerisme van mensen die daar de nacht doorbrengen in de tweedaagse tocht met de slowboat. Dus men neemt het niet zo nauw met de gastvrijheid en hygiëne. Nogmaals, dat is ónze ervaring dus ik wil niet generaliseren. Nadat we met z’n allen als vee zijn opgejaagd in een pick-up truck worden we na een rit van drie minuten er weer uitgejaagd.

image

De eerste vraag die ik krijg is of ik wiet wil. Nou nee, liever een bed. Die hebben ze gelukkig ook. Stroom en de wc werken niet maar we nemen het voor lief. We worden flink afgezet maar we willen na deze lange dag alleen maar rust dus ook dit nemen we voor lief. Het personeel loopt dronken rond. Sterker nog, de ober loopt af en toe even naar een pilaar om er een biertje achter vandaan te halen en een nipje te nemen. Tijdens het eten gaat de toko bijna in de hens als een van de lampjes doorbrandt maar na een bak water omhoog te hebben gegooid is de paniek voorbij.

Suus en ik kletsen wel eindelijk heerlijk bij met een biertje en duiken daarna ons helaas niet zo schone bedje in. Het is de eerste keer dat ik mijn eigen lakenzak gebruik maar het weerhoudt me niet van jeuk over mijn hele lijf te hebben vanwege het gevoel van beestjes in bed. De nacht is onrustig met veel dromen, maagpijn en jeuk. Een combinatie van de bijwerkingen van de malariatabletten die ik voor Laos moet slikken, vermoeidheid en een rotenergie in het hostel.

Dus de volgende ochtend zijn we na een lekker ontbijtje blij om weg te gaan. Een tweede dag op de slowboat. We denken op tijd te zijn om een goed plekje te bemachtigen maar helaas zit de boot al goed vol. Suus en ik eindigen achterin bij de motor. “Komt wel goed”, denken we met goede moed. Als de boot eenmaal op gang is denken we na een uur dat we gillend gek worden. De motor maakt een verschrikkelijke herrie en geeft een enorme warmte af. Wat is reizen toch leuk! Na nog een uur zoeken we wat verlichting verderop op de boot. We voegen ons bij een groepje dat zittend met elkaar de tocht doorbrengt. We kennen elkaar ondertussen allemaal van naam of van gezicht dus de sfeer is al gauw alsof we bekenden van elkaar zijn.

image

We kletsen, zingen, dutten, verzitten als onze benen gaan slapen, lachen en maken plannen voor Laos.

image

Eind van de middag komen we aan in Luang Prabang en dan is mijn tocht door Laos dan echt begonnen.

Ik ben hier alweer anderhalve week en ik heb al zoveel te vertellen dat ik daar mijn volgende blog mee ga vullen.

Leuk dat jullie allemaal mee lezen, de reacties vind ik heerlijk om te lezen en geven veel energie. Bedankt daarvoor!

Liefs,
Nienke

Als je maar wil!

Sawatdi kha allemaal,

De vijf dagen meditatie retraite die ik achter de rug heb was een van mijn grote wensen. En deze wens is uitgekomen! Ik heb niet over een lamp gewreven, geen geest die bereid was mijn wensen uit te laten komen en er is geen vallende ster aan te pas gekomen. Een kwestie van doen, als je maar wil!

De dag nadat ik daarvan terug ben is het tijd voor het waarmaken van nog een van mijn grote wensen, namelijk naar een olifantenopvang. In het bijzonder het Elephant Nature Park in Chiang Mai, Noord-Thailand. Een aantal jaar geleden leende ik van een reisvriendinnetje het boek “Thaise olifanten van de straat” waarin geschreven wordt over de behandeling van olifanten in Thailand. En dat is niet best. Sinds ik dat boek heb gelezen wil ik naar het Elephant Nature Park omdat er wordt verteld hoe het ook kan. De oprichtster van het park, Lek, redt olifanten van deze verschrikkelijke situaties én vangt ze op.

Nadat ik ben opgepikt bij mijn hostel krijgen we in het busje onderweg een documentaire te zien over deze kolossale beesten en hun wel en wee in Thailand. Olifanten worden op jonge leeftijd ‘gebroken’, wat inhoudt dat ze vastgebonden en gemarteld worden tot ze hun zogenaamde ziel verliezen en alles doen wat hun mahout (olifantenverzorger) van hen vraagt. De beelden hierbij zijn echt verschrikkelijk en ik zit met tranen in mijn ogen en open mond te kijken. Olifanten worden onder andere gebruikt voor shows, het circus, het toerisme en loggen (het versjouwen van grote boomstammen). En dat is niet zoals het hoort. Olifanten hebben een zwakke rug en horen dus geen zware stoel te dragen met minimaal twee toeristen, laat staan een hele dag lang vrijwel zonder pauzes. De mahouts houden de bakbeesten vaak in bedwang met stokken met punten en dat is voor niemand leuk…

Een goede ontwikkeling in ons kikkerlandje is dat het bij onze reisbureaus verboden is om een reis te boeken waarbij het rijden op olifanten aangeboden wordt. Nederland is zo gek nog niet.

Het park ligt in een prachtige omgeving.

image

Na aankomst beginnen we met het voeden van een kudde olifanten. Het terrein van het park bestaat uit 25.000 hectare land met maar liefst 70 olifanten. Ze leven in kleine groepjes en worden ‘begeleid’ door een vriendelijke mahout, zonder stok!

image

Na het voeden gaan we lunchen, vegetarisch en heerlijk, en dan is het tijd voor een ronde over het park met onze gids. Onze groep bestaat uit een Engels gezin, een stel met twee zoontjes, die tien maanden aan het rondreizen zijn, hun twee oma’s die hen op dit moment opzoeken en een vrouw uit HongKong. Een hele gezellige mix van mensen en het klikt goed met elkaar.

Tijdens de ronde over het terrein ontmoeten we een aantal olifanten en dan opeens sta ik oog in oog met, in mijn opinie, een van de meest fascinerende beesten ter wereld.

image

Ze zijn zo ontzettend groot maar bewegen zo doordacht en rustig.

image

We krijgen namen en achtergrondinformatie te horen van de betreffende olifanten.

image

image

Het zijn de meest uiteenlopende trieste verhalen en dat maakt dat ik nog meer voel bij het zien van de mooie dieren.

image

Lopend door het park zie ik dat de olifanten geïnstrueerd worden om van de ene naar de andere plek te lopen en de groepjes toeristen lopen door het park heen. Op deze manier komen alle toeristen zo’n beetje alle olifanten tegen. Het voelt gek, want ze zijn gered maar moeten nu alsnog toeristen vermaken. Ik laat het even bezinken en op me inwerken.

Na de vegetarische en heerlijke lunch is het tijd om de olifanten een wasbeurt te geven. Helaas zijn we net te laat en is de olifant die wij mochten wassen er klaar mee.

image

Maar geen paniek, want ik heb morgen nog een dag. We checken in en krijgen de sleutels van onze kamers. Serieus, de meest luxe kamer sinds twee maanden tijd. Een groot tweepersoonsbed en een badkamer met een stortdouche. Ik word even gek en maak een klein vreugdedansje. Ik heb zelfs een balkonnetje met uitzicht op een van de olifantenverblijven!

image

De rest van de dag is er ruimte om te eten en rond te wandelen. Uiteraard niet zonder gids richting de olifanten maar er is genoeg ruimte om verderop rond te lopen. Het diner is weer heerlijk en de avond breng ik door met onze groep.
We laten heel decadent onze voeten masseren door lokale vrouwtjes die het hele bedrag voor zichzelf mogen houden in plaats van een deel af te moeten dragen aan het bedrijf waarvoor ze werken. Goed excuus om de boel te steunen natuurlijk! We doen wat biertjes en dan is het tijd om naar bed te gaan want morgen is het weer vroeg dag.

Na een goed en stevig ontbijt gaan we er op uit met een andere gids dan gister. We gaan een twee uur durende wandeling over het park maken.

image

Opnieuw gaan we langs alle olifanten maar nu met een rustiger tempo en omdat alle toeristen die een dagtrip maken er nog niet zijn voelt alles een stuk serener aan.

Onze gids, Apple, weet duidelijk waar ze het over heeft. Ze vertelt dat ze is opgegroeid met olifanten omdat haar vader een mahout is. Helaas kan ze zelf geen mahout zijn omdat de traditie niet toelaat dat vrouwen dit beroep aannemen. Ze is erg begaan met de dieren en geeft ons veel achtergrondinformatie over de olifant en hun persoonlijke verhalen.

image

Zo is er het verhaal van Lucky. Vanaf vierjarige leeftijd is ze de ster van een circus waar ze elke dag weer trucs moet laten zien. Op een gegeven moment krijgt ze een ooginfectie en door gebrek aan verzorging, de felle lichten van het circus en de flitsen van de camera’s van de overenthousiaste mensen wordt Lucky blind. Ze wordt uit het circus gehaald maar wordt toch nog ingezet voor ritjes met toeristen. Als dit ook niet meer gaat wordt er geprobeerd om Lucky te dekken. Door de overmatige pogingen loopt ze problemen op aan haar baarmoeder wat nog duidelijk zichtbaar is. Uiteindelijk besluit de eigenaar haar te verkopen aan het Elephant Nature Park.

image

Wat wordt uitgelegd is dat de eigenaars niet altijd slecht zijn. In dit specifieke verhaal was er zelfs sprake van mensen die op hun manier erg van Lucky hielden. Mensen weten soms niet beter en is de uitkomst van hun liefde helaas niet ten gunste van het dier.

Tijdens de wandeling wordt ook duidelijk zichtbaar hoe dit park verschilt van andere parken. In de omgeving van Chiang Mai zijn talloze olifantenparken gevestigd waaronder ook parken met eigenaren die nog niet snappen dat het ook anders kan. We zien onderweg een groepje olifanten naar het water lopen met hun mahouts. Apple vertelt ons dat dit olifanten zijn van het buurpark. Het is bizar om te zien hoe de hele energie anders is. We zien letterlijk dat de mahouts de olifanten in bedwang houden met hun puntige stokken en je hoort ze duidelijk schreeuwen. We zijn allemaal even geraakt en beseffen dat er nog een lange weg te gaan is.

Het park is gevuld met olifanten met een verhaal en daar is veel oog voor. Ze staan onder streng toezicht van de dierenartsen want de verwondingen hebben soms maanden of zelfs jaren van verzorging nodig. Als het kan worden de dieren terug gebracht naar de wilde jungle maar de meesten zullen hun leven lang in een opvang zoals deze blijven wonen.

image

De achtergronden zijn uiteenlopend. Olifanten met verwondingen aan hun poten vanwege ontplofte landmijnen terwijl ze grote balken verslepen. Olifanten met een gebroken heup omdat ze werden gepusht om te sjouwen tot ze er letterlijk bij neer vielen. Olifanten met versleten ruggen vanwege het dag in dag uit rondsjouwen van toeristen in een loodzware stoel. Blinde olifanten, zichtbare littekens en misvormde ledematen omdat ze niet goed verzorgd zijn na bijvoorbeeld een breuk. Maar..! Al deze olifanten hebben één ding gemeen, het is goed met ze afgelopen.

image

Na de wederom heerlijke lunch hebben we even vrije tijd. Het Elephant Nature Park vangt ondertussen meer dieren op, zoals katten, een hoop waterbuffels (gered van de slacht), wat paarden en honden, heel veel honden.

image

Na de overstroming in 2011 zijn een hoop honden gedegradeerd tot zwerfhond. Ondertussen vangt het park zo’n 460 honden op en dat zijn er natuurlijk veel te veel. Een hoop honden worden naar Canada en de VS verhuisd om daar geadopteerd te worden en adoptie is een van de dingen die gestimuleerd worden. De meeste honden zitten in kennels maar er lopen er ook een hoop rond op het park.
Er wordt gevraagd of we bereid zijn een paar honden uit te laten en dat doen we.

We krijgen ieder onze eigen hond voor 20 minuutjes met wat persoonlijke instructies, zo mag ‘mijn’ hond Noi niet te dicht bij andere honden komen. Het is echt een beetje surrealistisch en hilarisch want terwijl we de honden uitlaten op een veld staan 20 meter verderop drie olifanten op hun gemak te eten, heerlijk in de vrije natuur.

’s Middags krijgen we alsnog de kans om een olifant een bad te geven in de vorm van emmertjes water over haar heen gooien. Ze is kolossaal en geniet zichtbaar van de koelte, niet zo gek want het is nog steeds over de 40 graden. Dus ook wij genieten van het koele water en het mooie dier.

image

We maken rijstballen voor een van de oudere dames van het park en mogen die geven aan haar. Het is indrukwekkend om te zien hoe ze haar tijd neemt en op haar gemakje de rijst verorberd.

image

Dan zit de ervaring erop. Ik kom nog even terug op het gevoel dat de olifanten alsnog kunstjes moeten vertonen. Na twee dagen in het park doorgebracht te hebben trek ik de conclusie dat de olifanten het hier goed hebben, echt goed. Het zijn stuk voor stuk beesten met een verhaal en de gidsen en verzorgers zijn hier goed van op de hoogte. Dat bewijst voor mij enorme betrokkenheid en toewijding. De olifanten zijn gered uit gevangenschap en op een paar van hen na, zullen ze altijd in gevangenschap moeten blijven lezen omdat ze in het wild niet meer kunnen overleven vanwege hun mentale en geestelijke littekens. Het Elephant Nature Park geeft de olifanten nu een goed leven en ze worden op een speelse manier ingezet ten behoeve van de behandeling van hun eigen soort.

Zo heb ik de afgelopen twee dagen veel geleerd over de Aziatische olifant, ik heb er een aantal mogen knuffelen en ik heb mogen zien wat het park voor werk doet. En dat is goed werk. Wat ben ik trots dat ik ook deze droom heb laten uitkomen. Het is onwerkelijk en door alle specifieke ervaringen gaan de emoties alle kanten op. Maar ik beweeg gewoon lekker mee…

Na een week van indrukken neem ik een dagje tussendoor rust. Ik blijf lekker bij het fijne hostel waar ik nu al anderhalve week steeds weer terug kom na al m’n uitstapjes. ’s Middags zie ik het Nederlandse stel, Auke en Lars, weer nadat ik afscheid van hen heb genomen in de tempel tijdens de meditatie retraite. Ik boek het een en ander voor de komende dagen en na deze fijne rustige dag word ik de volgende dag opgehaald voor een tweedaagse hike door de jungle.

Grappig want we zijn in totaal maar met z’n drieën en we zijn alledrie Nederlands. Het klikt meteen met Kiek en Maike en we vinden het wel lekker met zo’n klein clubje. We hebben een leuke, jonge, gezellige gids dus we zien het zitten!

image

Vol enthousiasme starten we de hike na een lekkere lunch. Na een klein uurtje heb ik de zin “what was I thinking?” al een stuk of dertig keer door m’n hoofd horen gaan. Serieus, het is zo’n 43 graden… Omdat het zo heet is, is alles droog en dor waardoor we goed zicht hebben maar waardoor we ook echt midden in de zon lopen. Er was een moment dat ik mezelf afvroeg waarom ik dit is vredesnaam wil. De grap is dat ik hier vrijwillig loop maar het is echt afzien. Wat wil ik hiermee bereiken?

De gids vertelt ons dat er vier seizoenen zijn in Thailand: hot season, hotter season, hottest season en fucking hot season! En u mag raden in welke van de vier wij hebben bedacht te gaan hiken. Dus met lichte hartkloppingen en het zweet echt overal zetten we rustig aan door en dan wordt het gelukkig na een paar uur beter te doen. We komen hoger en door meer begroeiing is er meer beschutting.

image

We maken een tussenstop bij de Bat Cave. De meiden gaan met de gids naar binnen maar ik haak even af. Dromen genoeg maar de wens om batman in levende lijve te zien zit daar niet bij. Na nog een paar uur hiken komen we aan bij het kamp waar we overnachten. De hike was pittig, vooral vanwege de hitte, maar wat is het dan toch een gaaf gevoel om aan te komen bij de eindbestemming! Ik denk even terug aan het moment dat ik me afvroeg wat ik hier doe en nu snap ik het. Het gevoel van overwinning is bijna euforisch en geeft een stoot zelfvertrouwen. Als je maar wil…

We zijn trots en hebben zelfs nog energie om een half uur te lopen naar een waterval. Daar koelen we even de voetjes en helaas, mijn blaren. Na een douche krijgen we een diner voorgeschoteld, gemaakt door Chai, waar we hongerig op aanvallen.

image

image

De avond brengen we door bij het kampvuur onder de sterren.

image

We luisteren wat muziek en kletsen wat en dan is het tijd om te slapen na een hele lange dag. Stop drie meiden in één groot bed en dan ben je zo nog een uur vol kletspraat verder wanneer we besluiten dat het echt, echt tijd is om te gaan slapen.

Na een rustig ontbijtje gaan we er weer op uit. Deze dag lopen we voor de lunch zo’n drie uur en bezoeken we tussendoor nog een keer een waterval. De wandeling is een stuk beter te doen dan gister. Het is redelijk beschut en het zijn best avontuurlijke stukken die we bewandelen. Dit was de fysieke uitdaging waar ik naar op zoek was. Zwaar, een beetje spannend maar wel kicke!

Na de lunch neem ik afscheid van de meiden want zij hebben ’s middags een ander programma dan ik. We gaan elkaar gelukkig nog zien in Pai, de volgende bestemming. Ik blijf met de gids over en wij hebben nog een wandeling van zo’n drie uur lang voor de boeg. Het is een leuke wandeling waarbij ik aan het einde wel helemaal kapot ben! De gids is gezellig maar iets te gecharmeerd van me dus na twee zogenaamde huwelijksaanzoeken en een bloem verzoek ik wat afstand en houdt hij het bij gezellig kletsen.

We komen langs een paar bergdorpjes met mensen in traditionele kledij en we lopen door droge rijstvelden. Ondanks de droogte is het mooi, bergen geven me altijd op een bepaalde manier zuurstof en lucht.

’s Avonds val ik na twee zware maar succesvolle dagen in slaap om de volgende ochtend op tijd te worden opgehaald voor een rit naar Pai. Dat is weer een ervaring op zich en bewaar ik voor de volgende keer.

Dit keer was het een blog met uitgekomen dromen en verhalen over doorzetten. Lek zet door in haar droom olifanten een beter bestaan te geven, ik laat reisdromen uitkomen en soms kan een kleine overwinning zoals een hike een grotere impact hebben dan je had voorzien. Alles is mogelijk, als je maar wil…

Liefs, Nienke